സന്ധ്യ ഒരു കവിൾ ജ്യൂസ് കുടിച്ച് അവനെ നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി ചിരിച്ചു. “നിനക്ക് ഇപ്പൊ വലിയ വർത്തമാനമാണല്ലോ അർജുൻ… പഠിക്കാൻ പോകുന്ന പയ്യനാണെന്ന ബോധം വേണ്ടേ?”
“പഠനം ഒക്കെ അതിന്റെ വഴിക്ക് നടക്കും അമ്മേ… പക്ഷേ ഈ സൗന്ദര്യം കണ്ടാസ്വദിക്കാൻ ആർക്കാ ബോധം വേണ്ടാത്തത്?” അർജുന്റെ ആ വാക്കുകൾ സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ പിണർ പായിച്ചു. തന്റെ വറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജീവിതത്തെ അർജുൻ തന്റെ ശ്രദ്ധ കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവർ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇവന്റ് 2: രാത്രിയിലെ ബൈക്ക് യാത്രയും അടുക്കളയിലെ ചില Casual Touches-ഉം
റെസ്റ്റോറന്റിലെ എസി തണുപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രിയുടെ വന്യമായ നിശബ്ദത അവരെ പൂർണ്ണമായും പൊതിഞ്ഞു. കൊച്ചി നഗരം അപ്പോൾ പാതിയുറക്കത്തിലായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ പുതിയ പൾസർ ബൈക്കിന്റെ കീ തിരിച്ചു;
എഞ്ചിന്റെ ഗർജ്ജനം ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. അവൻ ഹെൽമെറ്റ് തലയിലിട്ട് അതിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി സന്ധ്യയെ ഒന്ന് ആഴത്തിൽ നോക്കി. സ്റ്റേഡിയത്തിൽ വെച്ച് സുഹൃത്തുക്കളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ വന്യമായ ആരാധന അവനിൽ തന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ ബോധ്യം ഉണർത്തിയിരുന്നു.
ഒരു മകന്റെ സംരക്ഷണത്തിനപ്പുറം, ലോകം കൊതിക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥനെന്ന നിലയിലുള്ള ഒരു തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അമ്മേ, വേഗം കയറിക്കോ… നല്ല തണുപ്പുണ്ട്, നമുക്ക് വേഗം വിടാം.”
