അവർ ദേഷ്യം ഭാവിച്ച് അവർ എൻ്റെ തോളിൽ മെല്ലെയൊന്നിടിച്ചു….!
“മേ വരാൻ കാത്തിരുന്നതല്ലേ…അയ്ശരി..!”
ഞാനതേ പവറിൽ തന്നെ ഒരിടി തിരിച്ചും കൊടുത്തു….!
“ഒരു രോഗിയെ ഇങ്ങനെ ഉപദ്രവിക്കാതെടാ ദുഷ്ടാ…”!!
ഒരു തളർന്ന ചിരിയോടെ ഇടികിട്ടിയ ഇടം ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവർ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ ഞാനും….!
അമ്മമ്മയും അമ്മച്ചനും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് പോയിരുന്നു…..!
മേമയെ ഒരു ചെയറിൽ പിടിച്ചിരുത്തിയ ശേഷം ഞാനൊരു പ്ലേറ്റിൽ അപ്പമെടുത്ത് അവരുടെ മുന്നിൽ വച്ചു കൊടുത്തു….!
“എനിക്ക് വേണ്ട കണ്ണാ… പനിയുള്ളപ്പോ ഈ പുളിപ്പുള്ളതൊന്നും വയറിന് പിടിക്കില്ല..”!!
കൈമുട്ട് മേശയിൽ കുത്തി ക്ഷീണത്തോടെ തല താങ്ങിവച്ചുകൊണ്ട് അവർ പ്ലേറ്റ് എനിക്ക് നേരെ തള്ളി വച്ചു….!
“അത് സാരമില്ല… മര്യാദയ്ക്കിരുന്നു കഴിച്ചോ..!”
ഞാനത് വീണ്ടും അവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് തന്നെ നിരക്കി വച്ചു….!
“പ്ലീസ് കണ്ണാ….പറയുന്നത് കേൾക്ക്…വേണ്ടാഞ്ഞിട്ടാ… കൊറച്ച് ചായ മാത്രം തന്നാ മതി…പ്ലീസ്.”..!!
ആ വേണ്ടായ്ക അവരുടെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാനധികം നിർബന്ധിക്കാൻ നിന്നില്ല. വേണ്ടാഞ്ഞിട്ടു തന്നെയാവും. നിർബന്ധിച്ച് കഴിപ്പിച്ചിട്ട് ഇനി വേറെ വല്ലതും കൂടെ വരണ്ട….!.
ഫ്ലാസ്കിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ ചായ പകർന്നു കൊടുത്തു. ശേഷം അവരുടെ വലതു വശത്തായി ഇരുന്ന് അവർക്ക് വച്ച പ്ലേറ്റിൽ തന്നെ കഴിച്ച് തുടങ്ങി….!
എൻ്റെ കഴിപ്പ് തീരുന്നത് വരെ ആ ചായയും മൊത്തി മേമ എനിക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ കൈവണ്ണകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടുരുമ്മി. മേമ അത് ശ്രദ്ധിച്ചോ എന്നറിയില്ല…!
👍
ലാൽ നിർത്തിപ്പോയതുപോലെ പെട്ടെന്ന് എല്ലാമുപേക്ഷിച്ചു പോകല്ലേ, പ്ലീസ്.
ഇപ്പോൾ വീണ്ടും മേമ വായിക്കുമ്പോൾ അന്നത്തിലുമേറെ ആസാദ്യമായി തോന്നുകയാണ്. ഒരു ഇരുപതുകാരൻ്റെ എല്ലാ കുരങ്ങൻ സ്വഭാവങ്ങളും അവനെ കാമിക്കുന്നവരുടെ വശ്യതയും തീവ്രതയും ആ നാട്ടിൻപുറത്തിൻ്റെ പ്രശാന്തതയും ഒരുതരത്തിലുള്ള നിഷ്ക്കളങ്കതയും..ഇതൊരു classic piece ആണ്
അടിപൊളി നന്നായിട്ട് ഉണ്ടോ അടുത്ത പാർട്ട് ഇത്രയും താമസിക്കരുത്
കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമം 😀