കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 7 [ലസ്റ്റർ] 148

എന്നിട്ടും അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സിംഹ വീര്യമുള്ള അവന്റെ കരുത്തിൽ എല്ലാ ശക്തിയും തോർന്ന് അവൾ വാടിയ പൂവിതൾ പോലെ പാറയിൽ മലർന്ന് വീണ് അവന്റെ അടികൾക്കൊപ്പം ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പല്ലുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു സീൽക്കാരങ്ങൾ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ആതിര അവന്റെ ആർത്തി തീരുന്നത് വരെ ആ കിടപ്പ് കിടന്നു. ഒടുവിൽ ശക്തമായി കിതച്ചുകൊണ്ട് ആ തണുത്ത രാവിൽ വിയർത്തു കുതിർന്ന അവന്റെ ഭാരമുള്ള കനത്ത ശരീരം അവളുടെ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞ മുലയിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവൾ വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ മുതുകിൽ തലോടുകയും നെറ്റിയിൽ ഉമ്മകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

“മതിയോ ഈ കൊതിയന്..?”

അവന്റെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കിതപ്പിനിടയിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. അവൻ മറുപടിക്ക് പകരം അവളുടെ മാംസളമായ കവിളിൽ ഒരു ദീർഘ ചുംബനം കൊടുത്തു. അവൾക്ക് വല്ലാത്ത നിർവൃതി തോന്നി. കഷ്ടപ്പാടായിരുന്നു അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ. പക്ഷേ പാറപോലൊരു മനുഷ്യൻ എല്ലാ ശക്തിയും നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു തന്റെ മൃദുലമായ ശരീരത്തിൽ തളർന്നു വീണുപോയത് കാണുമ്പോൾ,

ആരാധനയോടെ ചുംബിക്കുന്നത് അനുഭവിക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു യുദ്ധം ജയിച്ചത് പോലെ അവൾക്ക് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവനെ അവൾ കെട്ടിവരിഞ്ഞു കവിളിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി. വാഹിദിന്റെ കുണ്ണ മുഴുവനായും തളർന്നിട്ടില്ലാത്ത കുണ്ണ വീണ്ടും അവൻ അകത്തിട്ട് കുത്താൻ തുടങ്ങി.

“ഹാവൂ.. മതി മുത്തേ.. ഇനിയും..അആഹ്.. ചത്തുപോകും ഞാൻ..ശ്ശ്ശ്..”! അവൾ അവനെ എത്തിർക്കാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ മന്ത്രിച്ചു. അവളെ അമർത്തി ചുംബിച്ചിട്ട് വാഹിദ് എഴുന്നേറ്റ് കുണ്ണ വലിച്ചെടുത്തു. ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അത് പൂറിൽ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് ചാടി പാതി താഴ്ന്നു തൂങ്ങി നിന്നു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ ശുക്ലത്തിന്റെയും അവളുടെ പൂർപാലിന്റെയും നുരയും പതയും പുരണ്ടു കുണ്ണ ചെറുതായി തിളങ്ങി.