കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 7 [ലസ്റ്റർ] 148

ഹൃദയമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വാഹിദ് കുശലം പറഞ്ഞു. അയാൾ വിയർത്തുകുളിച്ച കുടവയറിൽ മുണ്ടിന്റെ കോന്തല ഉയർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് അടുത്ത കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.

“ഇന്ന് വരാൻ പറഞ്ഞിരുന്ന കാര്യം ഞാനങ്ങു മറന്നു. കുറേ നേരമായോ വന്നിട്ട്.?”

അയാൾ പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവമാറ്റം ഒന്നുമില്ലാതെ, നിർവ്വികാരമായി ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാളുടെ മരുമകൾ വാതിൽക്കൽ വന്നു നോക്കി. വിയർത്തു തളർന്ന മുഖം അത്യാവശ്യം ചന്തമുണ്ടെന്ന് വാഹിദിനു തോന്നി.

“ശാഹിന, കുടിക്കാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് അധികം എടുത്തോളൂ ട്ടോ.”

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഷാഹിനയോട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത് വാഹിദിനെ കണ്ട പരുങ്ങൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. മമ്മാജി അവളെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. സംശയത്തിന് ഇട നൽകാതെ അവളോട് അകത്തേക്ക് പോകാനുള്ള ആജ്ഞ ആ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

രതിസുഖം കൊണ്ട് തളർന്ന് ആലസ്യം പൂണ്ട കണ്ണുകളും വിയർപ്പിന്റെ ഈറൻ പുതച്ച മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന ഷഹാനയെ കണ്ടപ്പോൾ ഇന്നലെ രാവ് മുഴുവൻ താൻ രണ്ടു സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകളുമായി ശരീരം പങ്കിട്ട കാര്യം വാഹിദിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. ആതിരയെ മനപ്പൂർവ്വം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ടുനിൽക്കേ എന്തൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു നടത്തിയത്.

ലൈംഗിക സുഖം ഒന്നുകിൽ ആരുമായും പങ്കുവെക്കാതിരിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം മറന്നു പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു എല്ലാമെല്ലാം വിട്ടുകൊടുത്തു സുഖിക്കുക. ആ യാഥാർഥ്യം അവളെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.