കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 7 [ലസ്റ്റർ] 148

ആതിരയുടെ നിൽപ്പും ഭാവവും നിഷ്കളങ്കമായ തുറന്ന് പറച്ചിലും കണ്ടപ്പോൾ അടക്കിവെക്കാൻ സാധിക്കാത്ത വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ പൂവിതൾ പോലെ മിനുസമുള്ള കവിളിൽ പിടിച്ചു മൃദുലമായി വലിച്ചു കൊണ്ട് വാഹിദ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയി. അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തിയിട്ട് ആതിര വാഹിദിന്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു നിന്നു. തുറന്ന് വച്ച മുലകളുടെ ഭാരം അവന്റെ ഉറച്ച ശരീരത്തിൽ ഞെരിഞ്ഞു.

“ജാനകിയെക്കാൾ വികാരവും വീറും വാശിയും എനിക്കുണ്ടല്ലോ. എന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലേ അത് ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ ന്ന് ടെസ്റ്റ് ചെയ്യാത്തത്.” അവൾ കെറുവിച്ചത് പോലെ മന്ത്രിച്ചു. മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിനു താഴെ അമർത്തി.

കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന വിജനതയിൽ ഏതോ മരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കൊമ്പിലിരുന്നു കാലൻകോഴി നീട്ടിയൊന്നു മൂളി. വാഹിദ് കാഞ്ഞിരക്കുറ്റിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. കാണാൻ കഴിയുന്ന ഓരോ ഭാഗവും അരിച്ചു പെറുക്കി അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിന്റെ പൊത്തുകളിലേക്ക് പരതി നീങ്ങി. കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു അസ്പഷ്ടമായ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ചെവിയോർത്തു.

പനി പടർന്നതുപോലെ ചൂടുപിടിച്ചു തുടങ്ങിയ ആതിരയുടെ ശരീരം തന്നിലേക്ക് പടർന്ന് കയറാൻ കൊതിക്കുന്നത് അവന്റെ പുറത്ത് ഷർട്ടിന്റെ അകത്തേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറിയ അവളുടെ കൈവിരലുകളുടെ തലോടലിൽ നിന്ന് വാഹിദ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അരക്കെട്ടിൽ രക്തമിരച്ചു കയറുന്നതും തരിപ്പിന്റെ ശക്തി വർദ്ധിക്കുന്നതും കുണ്ണ കരുതർജ്ജിച്ചു ഷഡ്ഢിയുടെ അകത്തു മുഴച്ചു തുടങ്ങുന്നതും അവൻ മനസ്സിലാക്കി.