കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 7 [ലസ്റ്റർ] 148

“എണീറ്റു വാ. സമയം പോകുന്നു.” വാഹിദ് ധൃതിക്കൂട്ടി. അവൾ പക്ഷേ അനങ്ങിയില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, മുഖത്ത് ചെറിയ പിണക്കം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

“ജാനകിയെക്കാൾ ചെറുപ്പവും ഭംഗിയും എനിക്കല്ലേ. ഏതോ കാലത്ത് ജീവിച്ച അവളുടെ ചന്തവും കളിയും സങ്കല്പിച്ചു നടക്കാൻ നാണമില്ലേ നിങ്ങൾക്ക്. ആ തള്ളയെ ഓർക്കുന്ന ആൾക്ക് എന്നോട് ഒട്ടും താത്പര്യം തോന്നുന്നില്ലേ.?”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആർദ്രത കലർന്നിരുന്നു. ഇത്ര സൗന്ദര്യം ഉണ്ടായിട്ടും, ഇത്ര ചെറുപ്പമായിട്ടും ഇത്രത്തോളം താൻ വഴങ്ങിപ്പോയിട്ടും, തന്നിലെ പെണ്ണിനെ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നത് അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സെക്സ് തനിക്കൊരു ആർത്തിയാണെങ്കിലും ഒരു സാധാരണ മലയാളി യുവതിക്കുള്ള എല്ലാ മര്യാദയും സങ്കോചവും സദാചാര ചിന്തയും കൊണ്ട് ഇതുവരെ ആരെയും താൻ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല, വഴങ്ങിപ്പോയാൽ പിന്നെ ആർക്കും എളുപ്പം കിടന്നുകൊടുക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണായിട്ടേ ആണുങ്ങൾ തന്നോട് പെരുമാറുകയുള്ളൂ തന്നെ നോക്കുകയുള്ളൂ.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ലൈംഗിക നിലവാരം അങ്ങിനെയാണ്. ആദ്യമായി ഏതോ ഒരു നാട്ടിൽ, ഇത്ര ശക്തനും സുന്ദരനും റൊമാന്റിക്കുമായ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ തനിച്ചു കഴിയേണ്ടി വന്നപ്പോൾ ഏതൊരു മനുഷ്യനെയും പോലെ തോന്നിപ്പോയി. പക്ഷേ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ആദ്യമായി തനിക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും മികച്ച കളിരസം കിട്ടിയപ്പോൾ,

അതും ഇങ്ങേരെപോലൊരു പുരുഷൻ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മതിമറന്നു കാട്ടനയെ പോലെ മെതിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാം തകർന്നു സന്തോഷം സഹിക്കാതെ വികാരം കാടുകയറി തനിക്ക് വെള്ളം പോയി. വെള്ളം പോയാലും കുറേനേരം വിരലിട്ടു മതിമറന്ന് സുഖിക്കുന്ന തനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അനുഭവമായിപ്പോയി അവന്റെ ആനക്കാൽ പോലുള്ള ആയുധം കൊണ്ടുണ്ടായ ആക്രമണം. അതിനാണ് തന്നെയിങ്ങനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്.