മരുമകള്‍ ലിൻഡ [Seena Baby] 97

നനഞ്ഞു കുതിർന്ന വസ്ത്രങ്ങളും തളർന്ന ഉടലുമായി ലിൻഡയും സാമുവലും പിൻവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. മണലും ഉപ്പുവെള്ളവും പുരണ്ട ആ അവസ്ഥയിൽ അവർ നേരെ ഹാളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു. ഹാളിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു, ചാരുകസേരയിൽ ഐസക്ക് അച്ചായൻ വളരെ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നു.
അച്ചായന്റെ ‘അറിയാത്ത’ ഭാവം
അച്ചായന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ബൈബിളോ പത്രമോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കണ്ണട പതുക്കെ താഴ്ത്തി അവരെ നോക്കി. മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല, കടൽത്തീരത്ത് നടന്ന വന്യമായ രംഗങ്ങളൊന്നും കണ്ട ഭാവമേ അദ്ദേഹത്തിനില്ല.
“ഓ… നിങ്ങൾ എത്തിയോ? പുറത്ത് നല്ല മഴയായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ കരുതി നിങ്ങൾ എവിടെയെങ്കിലും മഴ നനഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്ന്,” അച്ചായൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
ലിൻഡയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും നേരെ വീണിരുന്നില്ല. അവളുടെ കുതിർന്ന കുർത്ത ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്നു, മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം തറയിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാമുവലിന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലെ പേശികൾ ഇപ്പോഴും ആവേശത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
സൂക്ഷ്മമായ കളിയാക്കൽ
“സാമുവൽ, കടൽ കണ്ടപ്പോൾ ലണ്ടൻ മറന്നു പോയോ? ലിൻഡയെയും കൂട്ടി ഇത്ര നേരം അവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു, അവൾക്ക് വല്ല പനിയും പിടിച്ചാലോ?” അച്ചായൻ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.
ലിൻഡ പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു, “അത്… അച്ചായാ… ഞങ്ങൾ ജസ്റ്റ് ഒന്ന് കാറ്റ് കൊള്ളാൻ പോയതാ… പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്തു.”
“ശരി ശരി… നീ പോയി ആദ്യം ഡ്രസ്സ് മാറാൻ നോക്ക്. കണ്ടില്ലേ, നിന്റെ മുഖമൊക്കെ ആകെ വിയർത്ത് വിറച്ചിരിക്കുന്നു. സാമുവൽ, നീയും പോയി ഒരു ചൂടുവെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ജലദോഷം പിടിക്കും,” അച്ചായൻ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
നിഗൂഢമായ ആ കണ്ണുകൾ
അവർ പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് പോകുന്നത് നോക്കി ഐസക്ക് അച്ചായൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ലിൻഡ പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ ആ വിരിഞ്ഞ ഉടലിലെ ചലനങ്ങൾ അച്ചായൻ ആസ്വദിച്ചു. അവർ മുകളിലെത്തിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അച്ചായൻ തന്റെ ബൈനോക്കുലർ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“പനി പിടിക്കില്ല ലിൻഡാ… നിനക്ക് കിട്ടിയ ആ ചൂട് മാറാൻ ദിവസങ്ങൾ എടുക്കും.”
അച്ചായൻ ഒരു സംതൃപ്തിയോടെ ലൈറ്റ് അണച്ചു. നാളെ പുലരുമ്പോൾ ഈ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം പഴയതുപോലെയാകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായിരുന്നു.