മഴനീർതുള്ളികൾ 5 [Anamika] 119

 

“എന്ന് തൊട്ടു തുടങ്ങി ഇത്…..”

 

അമ്മു ഒരക്ഷരം പറയുന്നില്ല….

 

“എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ……”

 

ഒരുതുള്ളി കണ്ണീർ അടർന്ന് പ്ലേറ്റിലേക്ക് വീണു….

 

“അയ്യേ…..എന്റെ കുഞ്ഞു കരയാ……” മുഖം പിടിച്ചു മായക്ക് നേരെ തിരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണും വിതുമ്പിവിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും…

 

“ഇഷ്ടാണോ എന്റെ മോനെ……” ആ മുഖം കൈകുമ്പിളിൽ എടുത്തു തടുത്തുകെട്ടാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷത്തോടെ മായ ചോദിച്ചു……

 

അമ്മു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു തലയാട്ടി…….

 

മായയുടെ കണ്ണും നിറഞ്ഞു…

 

“ഇനിയെന്നും ഇവിടുണ്ടാകുവോ ഞങ്ങടെ കൂടെ……”

 

മായയെ ആഞ്ഞുപുണർന്നുകൊണ്ട് അമ്മു ശബ്ദമില്ലാതെയൊരു വാക്കുകൊടുത്തു…..

 

സന്തോഷം കൊണ്ടോ അവിശ്വസനീയത കൊണ്ടോ മായയും കരഞ്ഞുപോയി….

 

“കണ്ണന് കദളിപ്പഴം കൊണ്ടൊരു തുലാഭാരം നേർന്നിരുന്നു ഞാൻ….അപ്പൊ ന്റെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കാറുണ്ടായിരുന്നല്ലേ…..”

 

അമ്മു പെട്ടെന്ന് അകന്നിട്ടു മായയെ കണ്ണുതള്ളി നോക്കി….

 

“എന്റെ പേരിലോ അതോ അവന്റെ പേരിലോ ആരുടെ പേരിലാമ്മ…..”

 

“മോൾടെ പേരില്….എന്തേയ്….”

 

“ഹാവൂ……അവന്റെങ്ങാനും പേരിലാരുന്നേൽ ലോണെടുക്കേണ്ടി വന്നേനെ അജ്ജാതി വെയിറ്റ്അല്ലെ……അഞ്ചുപൈസ എടുക്കാൻ കാണില്ല ഹരീടെ കയ്യിലിപ്പോ…..”

 

“ദൈവത്തിനു കൊടുക്കണേനു പറയാൻ കൊള്ളില്ലെന്റെ മോളേ…..” അവളുടെ തോളിനൊരു തട്ടുകൊടുത്തു മായ….

 

“വിഷമായോ അമ്മാ പറയാഞ്ഞിട്ട്…..”

 

“അമ്മയല്ലേ ഞാൻ….ഞാൻ നിങ്ങളെ മനസിലാക്കിയില്ലേൽ പിന്നാര് മനസിലാക്കാനാ….”