അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ “ആവോ…” എന്ന് പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറി.
മിസ്സ് വശളായ നടത്തത്തോടെ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് അടുത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ അടുത്തുകൂടി ചെന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “എന്താ മിസ്സേ… ഒരു മിണ്ടലുമില്ലല്ലോ? ഞാൻ ഇന്നലെ ആ മുറിയെ പറ്റി ചോദിച്ചത് കൊണ്ടാണോ ഈ ഗൗരവം?”
മിസ്സ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ വേദന കാരണം കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്തിനാ മിസ്സേ ഇത്ര പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മിസ്സിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലേ? എനിക്ക് അതിൽ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും തോന്നിയിട്ടില്ല. ആ മുറിയുടെ കാര്യം മിസ്സ് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞില്ല, അത് ശരിയാണ്. പക്ഷെ അതിൽ ഇത്ര പേടിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു? അതൊക്കെ
ഓരോരുത്തരുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ. മിസ്സ് അത് വിട്ടേക്ക്, ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് വെച്ചോ. ഇനി ഞാൻ ആ കാര്യം സംസാരിക്കില്ല.”
ഞാൻ ഇത് പറഞ്ഞതും മിസ്സ് ഒന്ന് നിന്നു. “മിസ്സേ… ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ നടന്നാൽ ക്ലാസ്സിലുള്ളവർക്ക് സംശയം വരും. നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്താണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു പിണക്കം എന്ന് അവർ ചിന്തിക്കും.” എന്റെ ആ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടിൽ നേർത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
”ഇന്ന് എന്താ മിസ്സേ… ഇങ്ങനെ മൂടിപ്പുതച്ചു വന്നിരിക്കുന്നത്?” ഞാൻ മിസ്സിന്റെ അയഞ്ഞ വസ്ത്രത്തെ നോക്കി കളിയാക്കി.
മിസ്സ് ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “എടാ… ഇന്നലെ നടന്നതൊക്കെ നീ മറന്നോ? മനുഷ്യന് മര്യാദയ്ക്ക് നടക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. പോരാത്തതിന് ഹസ്ബൻഡ് രാവിലെ
