മോനോടൊപ്പം [ജോകാപ്പസ്] 64

സ്ഖലനത്തിന് ശേഷവും അവൻ എന്നിൽ നിന്ന് മാറാതെ കുറച്ചുനേരം കൂടി എന്നെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. “ഉമ്മീ, ഇത് എന്റെ അടയാളമാണ്. എന്റെ ഈ ചൂട് ഉമ്മിയുടെ ഉള്ളിലിരുന്ന് ഉമ്മയെ എപ്പോഴും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും,” അവൻ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ അവന്റെ ആ ചൂട് പടരുന്നത് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നിർവൃതിയോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

പകൽ അവൻ എന്നെ നഗരത്തിലെ ഒരു ശാന്തമായ കഫേയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ അവൻ എന്നോട് പെരുമാറിയത് ഒരു കാമുകനെപ്പോലെയായിരുന്നു. എനിക്ക് കസേര വലിച്ചു നൽകുകയും, എന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു നടക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഞാൻ വല്ലാതെ സന്തോഷിച്ചു. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന ഒരാളായല്ല, മറിച്ച് പ്രണയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായാണ് എനിക്ക് അപ്പോൾ തോന്നിയത്. ആ ബോധം എന്നിൽ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു.

പുറത്തുനിന്നു വന്ന ഉടനെ തന്നെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് പോകാൻ പോലും കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ എന്നെ ലിവിംഗ് റൂമിലെ സോഫയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അവന്റെ ആ അടങ്ങാത്ത ദാഹം എന്നെ വല്ലാതെ ഉണർത്തി. അവിടെ വെച്ച് ആവേശത്തോടെ ബന്ധപ്പെട്ട ശേഷം അവൻ എനിക്ക് ദീർഘനേരം മസ്സാജ് നൽകി. എന്റെ പേശികളെ അയച്ചുവിടുമ്പോഴും അവന്റെ സ്പർശനം എന്നിൽ കാമത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

രാത്രി ലിവിംഗ് റൂമിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ച് സോഫയിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവൻ മന്ത്രിച്ചു: “ഉമ്മീ, പുറംലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രം മതി. ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നാണ്.”