ലിൻഡ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഓ, നീയിത് എവിടെ ജീവിക്കുന്നു മോളേ? ഒന്നുമില്ലെന്നേ… അവൾ ടോപ്പ് ഊരി മാറ്റുമെങ്കിലും ക്യാമറ സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അവളുടെ പിന്നിലല്ലേ. ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നത് ബാക്ക് സൈഡിൽ നിന്നാണ്. അപ്പോൾ പുറം ഭാഗം മാത്രമേ സ്ക്രീനിൽ കാണൂ. നിനക്ക് പേടിയുള്ളതുപോലെ മുന്നിലെ കാഴ്ചകളൊന്നും അതിൽ വരില്ല.”
മീരയുടെ സംശയം അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല. അവൾ ലിൻഡയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. “അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കും ചേച്ചി… എന്നാലും ഷൂട്ടിംഗ് സൈറ്റിലുള്ളവർ ഇതൊക്കെ കാണില്ലേ? എത്രയൊക്കെ ആയാലും അത്രയും പുരുഷന്മാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച്…”
ലിൻഡ മീരയുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “അങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കിയാൽ നമുക്ക് ഈ ഫീൽഡിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ മോളേ? ഇതൊക്കെ അവളുടെ പ്രൊഫഷന്റെ ഭാഗമല്ലേ. ഒരു ഡോക്ടർ രോഗിയെ നോക്കുന്നതുപോലെയോ ഒരു നഴ്സ് പരിചരിക്കുന്നതുപോലെയോ ഉള്ളൂ ഇതും. അവിടെ ആരും മോശമായ കണ്ണുകളോടെയല്ല നോക്കുന്നത്. എല്ലാവരും അവരുടെ ജോലി കൃത്യമായി തീർക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരിക്കും.”
ലിൻഡയുടെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മീര ഒന്ന് പതറി. സിനിമയുടെ ലോകം താൻ വിചാരിച്ചതിലും എത്രയോ വലുതാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“എന്നാലും ചേച്ചി… അതൊരു വല്ലാത്ത ധൈര്യം തന്നെയാണ്.” മീര പതിയെ പറഞ്ഞു.
ലിൻഡ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ആ ധൈര്യമാണ് ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റിനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തയാക്കുന്നത്. കലയ്ക്ക് വേണ്ടി ചില വിട്ടുവീഴ്ചകൾ വേണ്ടിവരും, പക്ഷേ അത് അന്തസ്സോടെ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അതിന് ഭംഗി കൂടുന്നത്.”
