ലിൻഡയുടെ ചിരി കേട്ട് മീരയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി. “എന്നിട്ട് അവൾ ആ വേഷത്തിൽ തന്നെയാണോ കളി കണ്ടത്?” മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ! ‘ദാ, ഞങ്ങൾ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നിന്ന് എടുത്ത ഫോട്ടോ നോക്കൂ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ലിൻഡ വാട്സാപ്പിൽ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങൾ കൂടി അയച്ചു കൊടുത്തു.
ഫോട്ടോകൾ കണ്ട മീരയുടെയും അർജുന്റെയും കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. ഒരു സ്പോർട്സ് ബ്രായും തീരെ ചെറിയൊരു ഷോർട്സും മാത്രമായിരുന്നു പ്രിയയുടെ വേഷം. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ, ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ അവൾ ആ വേഷത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ മകളെ ആ വേഷത്തിൽ പൊതുമധ്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ മീരയ്ക്ക് പ്രയാസം തോന്നി.
“നോക്കിക്കേ അർജുൻ,” മീര ഫോൺ അവന് നേരെ നീട്ടി. “ഒരു ഫുട്ബോൾ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഇത്രയും ആൾക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഇങ്ങനെയൊരു വേഷത്തിൽ… അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതൊരു തമാശയായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്!”
അർജുൻ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “അവർക്ക് അതൊരു ഫാഷനും ആധുനികതയുമാണ്. പക്ഷേ നമുക്ക് ഇതൊക്കെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ അല്പം പ്രയാസമാണ്. ഓരോരുത്തരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ഓരോന്നല്ലേ മീരേ.”
ലിൻഡ ഫോണിലൂടെ പ്രിയയുടെ ‘ബോൾഡ് ലുക്കിനെ’ കുറിച്ച് വാചാലയാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മീരയുടെ മനസ്സിൽ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപവും, അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ വീട്ടുകാരുമായിരുന്നു.
