നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ 2 [ജഗൻ] 204

പള്ളിയിൽ നിന്ന് വന്നതിന് ശേഷം തോമസ് നാൻസിയെ തന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“നാൻസി, നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ നമ്മുടെ ജീവിതം കുറച്ച് വിരസമാണെന്ന്?” തോമസ് ചോദിച്ചു.

നാൻസി അമ്പരന്നു. “എന്താ ഡാഡി ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്? നമുക്ക് എന്ത് കുറവാണുള്ളത്?”

“അതല്ല, നമ്മൾ എപ്പോഴും ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെയല്ലേ. നമുക്ക് കുറച്ചുകൂടി ‘ഫ്രീ’ ആയിട്ട് ജീവിച്ചാലോ? ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് പുതിയ ആളുകൾ വരുന്നത്, അവരോട് ഇടപഴകുന്നത്…” തോമസ് വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിച്ചു.

നാൻസി ചിരിച്ചു. “നമുക്ക് എന്തിനാ ഡാഡി പുതിയ ആളുകൾ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ മതി.”

തോമസ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയായിരുന്നിട്ടും അത് ലോകം കാണണ്ടേ? നിന്നെ മറ്റുള്ളവർ പുകഴ്ത്തുന്നത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹമാണ്.”

നാൻസിക്ക് ആ വാക്കുകൾ വലിയൊരു അംഗീകാരമായി തോന്നി. തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ബോധം അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആ സ്നേഹത്തിന് പിന്നിലെ ഗൂഢലക്ഷ്യം ആ പാവം വീട്ടമ്മ അറിഞ്ഞില്ല.

തോമസിന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ യുദ്ധഭൂമിയായി മാറിയിരുന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ അറിവ് തോമസിന്റെ ജീവിതത്തെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചു. തന്റെ നാൻസി—പതിവ്രതയായ, ദൈവഭയമുള്ള തന്റെ ഭാര്യ—മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളിൽ അമരുന്നത് കാണാനുള്ള ആ അടങ്ങാത്ത ദാഹം ഒരു ലഹരിയായി അവനിൽ പടർന്നു. പക്ഷേ, ആ ആഗ്രഹം സഫലമാക്കാൻ താൻ ആരെ സമീപിക്കും എന്ന ചോദ്യം അവനെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി.