രാത്രികളിൽ നാൻസി അടുത്ത് വന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ തോമസ് തിരിഞ്ഞു കിടക്കും. പഴയതുപോലെ അവളുടെ മുലകളിൽ തൊടാനോ, അവളുടെ നൈറ്റി ഉയർത്താനോ അവൻ മുതിരാറില്ല.
“ഡാഡി… നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും വയ്യായ്ക ഉണ്ടോ? നമുക്ക് ഒന്ന് ഡോക്ടറെ കാണണ്ടേ?” നാൻസി സ്നേഹത്തോടെ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ചോദിക്കും.
“എനിക്കൊന്നുമില്ല നാൻസി… നീ ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്,” എന്ന മറുപടിയിൽ അവൻ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കും.
നാൻസി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സ്വയം നോക്കി. തന്റെ ശരീരത്തിന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ? താൻ തടിച്ചതുകൊണ്ടാണോ ഡാഡിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നോട് താല്പര്യമില്ലാത്തത്? അതോ താൻ അറിയാതെ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തോ? നാൻസിയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു. അവൾ പള്ളിയിൽ പോയി കൂടുതൽ സമയം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. തോമസിന്റെ ഈ മാറ്റം ഏതെങ്കിലും ‘ബാധ’യാണോ എന്ന് പോലും ആ പാവം സംശയിച്ചു.
ഒരു രാത്രി, പതിവുപോലെ നാൻസി തന്റെ വെളുത്ത നൈറ്റി ധരിച്ച് ബെഡിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. തോമസിന്റെ സ്പർശനത്തിനായി അവൾ കൊതിച്ചു. മുപ്പതു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തിനിടയിൽ ലൈംഗികതയേക്കാൾ ഉപരി ആ സാമീപ്യമായിരുന്നു അവൾക്ക് ലഹരി.
അവൾ പതുക്കെ തോമസിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “ഡാഡി… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെ എന്നെ നോക്കുന്നില്ല. മിണ്ടുന്നില്ല. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തോ?” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
തോമസ് അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. അവന് അവളോട് സത്യം പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. *”നാൻസി, നിന്നെ മറ്റൊരുത്തൻ പണ്ണുന്നത് കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു”* എന്ന് വിളിച്ചു പറയാൻ അവന്റെ നാവു തരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ പുറത്തു വന്നാൽ നാൻസി തകർന്നുപോകുമെന്ന് അവനറിയാം. ആ ഒരു നിമിഷം അവൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക ആഘാതം വിവരിക്കാനാവില്ല.
