നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ 2 [ജഗൻ] 204

അച്ചൻ അവന് സ്വർഗ്ഗത്തെയും നരകത്തെയും കുറിച്ച് ക്ലാസ് എടുത്തു. ഉപവാസം ഇരിക്കാനും, കൂടുതൽ സമയം പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഉപദേശിച്ചു. ഒരു ആജ്ഞാശക്തിയോടെ അദ്ദേഹം തോമസിനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“നിന്റെ ഈ മോഹം ഒരു രോഗമാണ് തോമസേ. നീ ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരണം. നാൻസി ഇത് അറിഞ്ഞാൽ അവൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യും. നീ നിന്റെ കുടുംബത്തെ ഓർക്ക്.”

അച്ചന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ തോമസ് തലയാട്ടി കേട്ടു. പക്ഷേ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ‘തീ’ അണഞ്ഞില്ല. അച്ചൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ തോമസ് ശ്രദ്ധിച്ചത് അച്ചന്റെ ആ ആറടി ഉയരവും കരുത്തുള്ള കൈകളുമായിരുന്നു.

*”അച്ചൻ വോളിബോൾ കളിക്കുമ്പോൾ ഇതേ കരുത്തോടെയായിരിക്കും സ്മാഷ് ചെയ്യുന്നത്. ആ കരുത്തുള്ള കൈകൾ നാൻസിയുടെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നാൽ…?”*

തന്റെ കുറ്റബോധത്തെ മാറ്റാൻ വന്ന തോമസ്, അവിടെയും തന്റെ വൈകൃതത്തെയാണ് കണ്ടെത്തിയത്. അച്ചന്റെ ഓരോ ശാസനയും അവനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. സദാചാരവും ഭക്തിയും ഒരുവശത്ത് തോമസിനെ തളർത്തുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ഈ ‘അസാധ്യമായത്’ എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കാം എന്ന ചിന്ത അവനെ വേട്ടയാടി.

“അച്ചാ… ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ഇതാണ് വരുന്നത്,” തോമസ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഫാദർ മാത്യുവിന് തോമസിനോട് സഹതാപം തോന്നി. തന്റെ പഴയ വോളിബോൾ ടീമിലെ കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ തോമസിനെ അദ്ദേഹം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “സാരമില്ല തോമസേ, നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം. ദൈവത്തിന് അസാധ്യമായി ഒന്നുമില്ല.”

പക്ഷേ തോമസ് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രാർത്ഥനയല്ലായിരുന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ ‘ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും’ തന്റെ കണ്മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. തോമസിന്റെ വിഷാദം ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു രൂപത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു—ഒരു നിഗൂഢമായ പ്ലാനിലേക്ക്.