നന്ദിത 3 [Kothiyan] 97

സാരീ എല്ലാം അലങ്കോലം ആയി ദേഹം മുഴുവൻ തുപ്പളും നിറച്ചു മിസ്ട്രിരസ്സ് ന്റെ പൂറിലെ വെള്ളം എല്ലാം ദേഹത്തു ഒട്ടിപിടിച്ചു വിയർത്തു ആകെ പാടെ ഒരു അവസ്ഥയിൽ എങ്ങനെയോ ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങി…

രാവിലെ ആറ് മണിക്ക് അലാറം അടിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ പാതിയേ തുറന്നുള്ളൂ. തറയിലെ ആ തണുപ്പ് എന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ഉടലിലാകെ ഒരു ഭാരം—രാത്രി മിസ്ട്രസ് എന്റെയുള്ളിൽ തിരുകിയ ആ വലിയ ബട്ട് പ്ലഗ് എന്റെ ഓരോ ചലനത്തെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആ വേദനയേക്കാൾ എന്നെ തളർത്തിയത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അവസ്ഥയായിരുന്നു.

​ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച വിയർപ്പും, മിസ്ട്രസ്സിന്റെ ഉമിനീരും, പടർന്ന കണ്മഷിയും ചേർന്ന് എന്റെ ദേഹം ആകെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആ ചുവന്ന ഷിഫോൺ സാരി ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ കളിയിൽ മുഷിഞ്ഞ് എന്റെ ഉടലിനോട് ചേർന്നുനിന്നു. ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. മിസ്ട്രസ് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. എന്റെ ഉടമസ്ഥ… എന്റെ ദൈവം. അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ ഒന്ന് ചുംബിച്ചിട്ട് ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

​മിസ്ട്രസ് കല്പിച്ചതുപോലെ ഞാൻ പണികൾ തുടങ്ങി. മുറികൾ തൂക്കുമ്പോഴും തറ തുടയ്ക്കുമ്പോഴും സാരിയുടെ തുമ്പ് എന്റെ കാലുകളിൽ തടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഓരോ തവണ കുനിയുമ്പോഴും ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ വസ്തു എനിക്ക് നരകയാതന നൽകി. വിഗ്ഗ് എന്റെ കഴുത്തിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു വിയർക്കുന്നു.

പണ്ട് കോളേജിൽ ഗമയോടെ നടന്നിരുന്ന നന്ദൻ എവിടെ? ഇപ്പോൾ ഇവിടെയുള്ളത് വെറുമൊരു വേശ്യയുടെ ലുക്കുള്ള, വിയർത്തു കുളിച്ച നന്ദിതയാണ്.
​പെട്ടെന്നാണ് ആ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.