നന്ദിത 4 [Kothiyan] 88

എന്റെ നഗ്നമായ അവസ്ഥ കണ്ട് അവർ ഒരു വഷളൻ ചിരി ചിരിച്ചു.

അവർ എനിക്കായി കൊണ്ടുവന്നത് ചോര ചുവപ്പുള്ള ഒരു നേർത്ത നെറ്റ് സാരിയായിരുന്നു ഒരു ചുവന്ന ബ്ലൗസും.

​ബ്ലൗസ് ഇടുമ്പോൾ എന്റെ മാറിടങ്ങൾ പകുതിയിലധികം പുറത്തു കാണുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു അത് തുന്നിയിരുന്നത്. അവിടെ, എന്റെ മാറിടങ്ങളുടെ വിടവിലൂടെ ടാറ്റൂ കാണാൻ പറ്റുമായിരുന്നു .

ആ അടയാളം എന്റെ വേശ്യാവൃത്തിയുടെ മുദ്രയായിരുന്നു.

​മിസ്ട്രസ്സ് എന്നെ ആ ചുവന്ന സാരി ഉടുപ്പിച്ചു. പൊക്കിളിലെ ആ കമ്മൽ പുറത്തു കാണുന്ന രീതിയിൽ സാരി താഴ്ത്തിയാണ് അവർ ഉടുപ്പിച്ചത്.

പടർന്ന മേക്കപ്പും, കമ്മലിട്ട പൊക്കിളും, മാറിടത്തിലെ ടാറ്റൂവുമായി ഞാൻ ഒരു തികഞ്ഞ തെരുവ് വേശ്യയായി മാറി.
​
“ഇനി നീ ഈ കോലത്തിൽ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കണം.

നിന്നെ കണ്ടു ആണുങ്ങൾ കൂവണം,”

മിസ്ട്രസ്സ് എന്നെ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് തള്ളി.

​രാത്രിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, തിരക്കേറിയ ആ റോഡിലേക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങി നടന്നു.

സാരിയുടെ സുതാര്യമായ തുണിയും, അതിനടിയിലെ എന്റെ നഗ്നതയും എല്ലാവരും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആളുകൾ എന്നെ നോക്കി മോശമായി സംസാരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാം.

​”നോക്കിക്കേടാ ആ ചരക്കിനെ… പൊക്കിളിൽ കമ്മലൊക്കെ ഇട്ടു എങ്ങോട്ടാ ഈ രാത്രി?” ഒരു കൂട്ടം പയ്യന്മാർ കൂവിവിളിച്ചു.

​ഓരോ കൂവലിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ വൈബ്രേറ്റർ മിസ്ട്രസ്സ് സ്പീഡ് കൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.

എനിക്ക് നടക്കാൻ വയ്യാതെയായി.

കാലുകൾ പിണയുന്നു, ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടുന്നു.

ഒരു കൈകൊണ്ട് സാരി തുമ്പ് മുറുകെ പിടിച്ച്, മറ്റൊരു കൈകൊണ്ട് എന്റെ നഗ്നമായ മാറിടം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വേശ്യ ആളുകളുടെ നോട്ടങ്ങൾക്കായി ദാഹിക്കുകയായിരുന്നു.