കാർ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തുമ്പോൾ സമയം രാത്രി എട്ടു മണിയായിരുന്നു.
എന്റെ അവസ്ഥ അതിദയനീയമായിരുന്നു. മുടിയിലെ വിഗ്ഗ് ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു, സാരി പകുതിയും അഴിഞ്ഞു മാറിയിരിക്കുന്നു, മാറിടത്തിലെ ആ പുതിയ ടാറ്റൂ വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്നു.
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ എന്നെ മിസ്ട്രസ്സ് നേരിട്ട് ഹാളിലേക്ക് നടത്തിച്ചു.
അവിടെ സോഫയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ കോളേജിലെ ആദരണീയനായ പ്രൊഫസർ വർമ്മ!
അദ്ദേഹം എന്നെ കണ്ടതും കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വെച്ചു.
വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി. “ഇത്… ഇത് നന്ദനാണോ?” അദ്ദേഹം അവിശ്വസനീയതയോടെ ചോദിച്ചു.
”നന്ദനല്ല സർ… ഇത് നന്ദിത. നിങ്ങളുടെ പുതിയ ദാസി,” മിസ്ട്രസ്സ് ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
മിസ്ട്രസ്സ് എന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു എന്നെ പ്രൊഫസറുടെ കാല്ക്കൽ മുട്ടുകുത്തിച്ചു.
“നന്ദിതാ… സാറിനോട് നിന്റെ സങ്കടം പറയൂ… നീ ഇപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആ ‘സുഖം’ സാറിന് വിവരിച്ചു കൊടുക്കൂ,” മിസ്ട്രസ്സ് കൽപ്പിച്ചു.
പ്രൊഫസറുടെ മുന്നിൽ, ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ, പടർന്ന മേക്കപ്പുമായി മുട്ടുകുത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നാണം കൊണ്ട് ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോകാൻ തോന്നി. പക്ഷേ ഉള്ളിലെ ആ വൈബ്രേറ്റർ അപ്പോഴും നിലച്ചിരുന്നില്ല…
