ഇതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. എനിക്ക് എന്റെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെടില്ലല്ലോ… ഞാൻ എന്റെ ആമിയെയും നിധിയെയുമെല്ലാം ഓർക്കുമല്ലോ!
എന്റെ മുഖത്തെ ആ നേരിയ ആശ്വാസം കണ്ടതും മാനസയുടെ ചുണ്ടിൽ വളരെ വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി വിടർന്നു.
“നിനക്ക് സമാധാനമായോ ദേവാ? എങ്കിൽ കേട്ടോ… അതൊരു അനുഗ്രഹമല്ല, മറിച്ച് ഈ പ്രപഞ്ചം നിനക്ക് നൽകാൻ പോകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശാപമാണത്! ഭയാനകമായ കൊടുംശാപം!”
ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ മാനസയെ നോക്കി. ശാപമോ! എല്ലാം ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നത് എങ്ങനെയാണ് ശാപമാകുന്നത്? എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ചോദ്യം അവർക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
“അതെ ദേവാ, ശാപം തന്നെ!”
മാനസയുടെ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഇവർ എല്ലാവരും ഉണ്ടാകും. ഈ ചിരിയും, ഈ പ്രണയവും, നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കടന്നുപോയ ഈ ഭയാനകമായ നിമിഷങ്ങളും നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ മായാതെ നിൽക്കും. പക്ഷേ… തിരിച്ച് ഇവരുടെ മനസ്സിൽ നീ ഉണ്ടാകില്ല! കാലചക്രം തിരിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ… നീ ഓടിച്ചെന്ന് ഈ ആമിയെയും നിധിയെയും നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നീ വെറുമൊരു അന്യൻ മാത്രമായിരിക്കും! യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു അപരിചിതനെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവർ നിന്നെ നോക്കും. നിന്റെ സ്നേഹം അവർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകില്ല.”
