മാനസ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, വളരെ ഗൗരവത്തിൽ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നീ എടുക്കുന്ന ഏത് തീരുമാനത്തിനും ഈ പ്രപഞ്ചം നിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും അതിന്റേതായ വലിയൊരു വില ഈടാക്കിയിരിക്കും! പ്രപഞ്ച നിയമമാണത് ദേവാ… ഇവിടെ ഒന്നും വെറുതെ കിട്ടില്ല, ജീവൻ കൊടുത്താൽ മാത്രമേ ജീവൻ തിരികെ ലഭിക്കൂ. നീ പോകുന്ന വഴിയുടെ അവസാനമുള്ള ആ വില കൊടുക്കാൻ നീ തയ്യാറാകണം.”
ആ വാക്കുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെയാണ് ആ കരിങ്കൽ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിയത്. എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇനി അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്നോ, ആ കാലചക്രം തിരിയുമ്പോൾ പ്രപഞ്ചം നിനക്കായി എന്താണ് കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നതെന്നോ കൃത്യമായി എനിക്കറിയില്ല ദേവാ. എന്റെ അറിവുകൾക്കും അതീതമാണ് വരാൻ പോകുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിലെ പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങൾ. എന്തും സംഭവിക്കാം… ഒരുപക്ഷേ ഇതിലും വലിയൊരു ദുരന്തം നിന്നെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകാം. ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ എല്ലാ സത്യങ്ങളും തുറന്നുവെച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
മാനസ പതുക്കെ ഒരു ചുവട് പുറകോട്ട് വെച്ചു. ആ വലിയ കരിങ്കൽ കണ്ണുകളിൽ എനിക്കായി കാത്തുവെച്ച വലിയൊരു പ്രതീക്ഷ മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
“ചിന്തിക്കുക ദേവാ… നിന്റെ ആന്തരിക യുദ്ധം ഇവിടെ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഏത് വഴി വേണമെന്ന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് നീ മാത്രമാണ്!”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മാനസ ആ കരിങ്കൽ വാതിലിന്റെ പടിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. പുറത്തെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പെയ്യുന്ന ആ മഴപോലെ, എന്റെ മനസ്സിലും ആയിരം ചിന്തകൾ ഒന്നിച്ചു പെയ്യുകയായിരുന്നു… ഞാൻ എന്ത് തീരുമാനമാണ് എടുക്കേണ്ടത്? സ്വന്തം പ്രണയത്തെ ബലികൊടുത്ത്, എല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ഒരു അപരിചിതനായി ഞാൻ ജീവിക്കണോ? എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
