“എന്താ ഏട്ടാ… എന്നെയിങ്ങനെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നെ?” അവന്റെ വന്യമായ നോട്ടം കണ്ട് അരുണിമ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നും തിരിഞ്ഞു ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ലടി… ഞാൻ നിന്നെയൊന്ന് വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നതാ..”
“ഓഹോ… അത് ശരി…” അരുണിമ അവിടെ നിന്നും പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. “എന്നാലേ… എന്റെ ബ്രായുടെ ഈ ഹുക്ക് ഒന്ന് പൂട്ടി തന്നേ, എനിക്ക് കൈ എത്തുന്നില്ല.” സജീവന്റെ അരികെ കട്ടിലിലിരുന്ന് അവൾ അവന് പുറംതിരിഞ്ഞു നിന്നു കൊടുത്തു.
അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത ആ നഗ്നമായ പുറംഭാഗം കണ്ടപ്പോൾ സജീവന്റെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു. “നിനക്ക് ഞാനിനി പുതിയ ബ്രാ വാങ്ങിക്കേണ്ടി വരുവോടി…?” ബ്രായുടെ ഹുക്ക് ഇടുന്നതിനിടയിൽ, പ്രസവശേഷം അവളുടെ മുലകളുടെ വലിപ്പം വീണ്ടും കൂടിയെന്ന രീതിയിൽ ഒരു തമാശയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.
“മ്മ്… ചിലപ്പോൾ വേണ്ടി വരും….” കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകി അവൾ മറുപടി നൽകി.
ഹുക്ക് പൂട്ടിയ ശേഷം അവൾ സജീവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചാരി, മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “ഏട്ടന്റെ മുഖത്ത് എന്താ ഒരു വിഷമം? ഇന്നലത്തെ കാര്യം വല്ലതും ഓർത്തിട്ടാണോ?”
ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അരുണിമ ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് എട്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും, അരുണിമയൊന്ന് തൊടുമ്പോഴേക്കും അല്ലെങ്കിൽ അവളൊന്ന് പിടിച്ചു കുലുക്കുമ്പോഴേക്കും ശുക്ലം തെറിച്ചു പോകുന്ന ആ പഴയ ശീഘ്രസ്ഖലനക്കാരൻ തന്നെയാണ് താൻ എന്ന് ഓർത്ത് അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലും അതുപോലെയൊരു അവസ്ഥ തന്നെയാണ് ഉണ്ടായത്. വികാരം മൂത്തു നിൽക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യയെ പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു കഴിവില്ലാത്തവനാണോ താൻ എന്ന ചിന്തയിലാണ് അവനിപ്പോൾ.
