പ്രവാസി [ജോൺ എബ്രഹാം] 45

​പക്ഷേ, മുറിയിൽ നിന്ന് കേട്ട ലതയുടെ ആ ചോദ്യം അവന്റെ കാലുകളെ തളച്ചിട്ടു.
​”നിനക്കും വേണ്ടേ… എന്നെ?” ലതയുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.

​അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ബെഡിൽ മുടിയിഴകൾ ചിതറി, സാരി അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന ലതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ കള്ളച്ചിരിയില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു സങ്കടമായിരുന്നു.

​”കെട്ടിയോന് വേണ്ടതായിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി അഷ്‌റഫേ…” ലത തേങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ഞാനും ഒരു പെണ്ണല്ലേ? എനിക്കും ഉണ്ടാവില്ലേ ആഗ്രഹങ്ങൾ? ഒരു മനുഷ്യജീവനല്ലേ ഞാൻ…”

​അവൾ പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. ആ കരച്ചിൽ വെറുമൊരു അഭിനയമല്ലെന്ന് അഷ്‌റഫിന് തോന്നി. ആ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയും തിരസ്കരണവും ആ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അഷ്‌റഫ്‌ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി, പകരം ആ സ്ത്രീയോട് വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി.

​അവളുടെ സാരി അല്പം കൂടി വഴുതി മാറിയിരുന്നു. വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന ആ മാറത്തെ ബ്ലൗസ് അവളുടെ ശ്വാസഗതിക്കൊപ്പം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. ലത കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കരയുകയാണ്.

അഷ്‌റഫ് പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ബെഡിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “ചേച്ചി… കരയല്ലേ, ഞാൻ പറഞ്ഞത്…”

​ലത അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. “നീ പൊയ്ക്കോ… ഇറങ്ങിപ്പോടാ! ഒരു വലിയ പുണ്യാളൻ വന്നിരിക്കുന്നു. എനിക്കാരും വേണ്ട, നീ നിന്റെ വഴിക്ക് പൊക്കോ!”
​അഷ്‌റഫ് പതറിപ്പോയി. “ചേച്ചി… ഇതൊന്നും ശരിയല്ല… വലിയ തെറ്റാണ്. നമുക്ക് കുടുംബം ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ?”