എട്ടരയായപ്പോഴേക്കും പതിവുപോലെ അങ്കിൾ മുകളിലെത്തി. രാഹുലും റെഡിയായി വന്നിരുന്നു. മൂന്നുപേരും ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു. രാത്രി നടന്നതൊന്നും ആരുടെയും മുഖത്തില്ലെങ്കിലും ഉള്ളിൽ എല്ലാവർക്കും കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ചായ കുടി കഴിഞ്ഞ് രാഹുൽ ഓഫീസിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങി. അങ്കിൾ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
രാഹുൽ: “ശരി അങ്കിൾ, ശരി മീരേ… ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്.”
അവൻ രണ്ടുപേർക്കും ഒരു ബൈ പറഞ്ഞ് സ്കൂട്ടർ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി. രാഹുലിന്റെ വണ്ടി ഗേറ്റ് കടന്നതും അങ്കിളും മീരയും തങ്ങളുടെ പതിവ് കലാപരിപാടികളിലേക്ക് നീങ്ങി. രാഹുൽ ഇല്ലാത്ത ആ വീടിന്റെ സ്വകാര്യതയിൽ അവർ പരസ്പരം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ രാഹുൽ വെറുതെ മീരയെ ഒന്ന് ഫോൺ വിളിച്ചു. അപ്പോൾ അങ്കിൾ അവളുടെ പൂറിൽ ആഞ്ഞു പണിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ടാണ് മീര ഫോൺ എടുത്തത്.
മീര: (കിതപ്പോടെ) “എന്താ… രാഹുൽ…?”
രാഹുൽ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “ഏയ്, വെറുതെ വിളിച്ചതാടി. അങ്കിൾ പോയോ?”
മീര: (നാണത്തോടെ ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ട്) “ഇല്ല… അടിച്ചു… കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്…”
രാഹുൽ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ശരി മോളെ, നടക്കട്ടെ! ഞാൻ ശല്യം ചെയ്യുന്നില്ല.” അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെ തുടർന്നു. മീരയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ സ്പർശനമില്ലാതെ വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയായി. അങ്കിളിനാകട്ടെ സുനിതയുടെ സാമീപ്യം മീരയിലൂടെ കിട്ടുന്നത് വലിയൊരു ലഹരിയായി മാറി. അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം വിട്ടുപിരിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം അടുത്തു.
രാഹുൽ ഇതെല്ലാം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ പ്ലാൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി തെളിഞ്ഞു. “എന്റെ പ്ലാൻ വർക്ക് ഔട്ട് ചെയ്യാൻ സമയമായി. ജാനകിയെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള അടുത്ത കരു നീക്കാൻ ഇതാണ് ഏറ്റവും നല്ല സമയം!” രാഹുൽ ഉറപ്പിച്ചു. രാഹുൽ അവനു ഒരു ജോലിക്കുള്ള ഒരു വ്യാജ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ലെറ്റർ ഉണ്ടാക്കി അയച്ചു..
The Author
