“ഹൂം…” അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിരൽ കൊണ്ട് മെല്ലെ തട്ടിക്കൊണ്ട് അതെ എന്ന് അർത്ഥത്തിൽ മൂളി. അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ ആറ് ദിവസത്തെ പട്ടിണി ഓർത്ത് അലി കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു കിടന്നു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ അലിക്ക് ഒരോ നിമിഷവും വർഷങ്ങൾ പോലെയാണ് തോന്നിയത്. ശരീരത്തിൽ പടർന്ന വന്യമായ ലഹരിയുടെ പാതിവഴിയിൽ പെട്ടെന്ന് വിലക്കുകൾ വീണപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയിലേക്ക് വഴിമാറി. എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, കുളിച്ചു വസ്ത്രം മാറി മില്ലിലേക്ക് പോകും; വൈകുന്നേരം പണികളെല്ലാം തീർത്ത് തിരികെ വീട്ടിലെത്തും.
തികച്ചും യാന്ത്രികമായ ഒരു ജീവിതക്രമം. ഉള്ളിൽ പടർന്ന വലിയൊരു അരക്ഷിതാവസ്ഥ അവനെ പൂർണ്ണമായി പിടികൂടിയിരുന്നു. എപ്പോഴും, ഏതു നിമിഷവും അവന്റെ ചിന്തകളിൽ റസിയയുടെ ആ വടിവൊത്ത നഗ്നശരീരത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും അവളുടെ മദനജലത്തിന്റെ കാട്ടുരുചിയും മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
മില്ലിലെ ജോലിയിൽ ഒന്നും അലിക്ക് പണ്ടത്തെപ്പോലെ അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഫയലുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത പടർന്നു.
അവന്റെ ഈ മാറ്റവും അശ്രദ്ധയും കൂടെയിരിക്കുന്ന രാഘവേട്ടനും കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘ഈ ചെക്കന് പെട്ടെന്ന് ഇത് എന്തുപറ്റി? വണ്ടി കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷം മുഖത്തില്ലല്ലോ…’ എന്ന് അയാൾ പലവട്ടം അത്ഭുതത്തോടെ ചിന്തിച്ചു.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ മെല്ലെ ഉരുകിത്തീർന്നു. ഒടുവിൽ റസിയയുടെ ആർത്തവത്തിന്റെ വിലക്കുകൾ മാറുന്ന ആ ഏഴാമത്തെ ദിവസം വന്നെത്തി. കൃത്യം ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. അന്ന് രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന അലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ പുലർച്ചയായിരുന്നു.
