സുരേഷ്: “ശരി രേവതീ… എനിക്ക് നീ എന്നെ വിട്ടു പോകാതെ ഇരുന്നാല് മതി. എനിക്ക് നീ ഇല്ലാതെ പറ്റില്ല.. നീ പോയി അടിച്ചു പൊളിച്ചിട്ട് വാ. നിനക്ക് ഉണ്ണിയുമായി നല്ലൊരു സൗഹൃദം ഉണ്ടാകട്ടെ. പക്ഷേ മറക്കണ്ട… നിനക്ക് എന്ത് പ്രയാസം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കണം.”
രേവതി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സുരേഷിനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ആശ്വസത്തോടെയുള്ള ആ ശ്വാസം സുരേഷിന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി. അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. രേവതി ആ അവിഹിത ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും മോചിതയായെന്നും തന്നിലേക്ക് മാത്രം തിരിച്ചെത്തിയെന്നും സുരേഷ് ആ നിമിഷം പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി വന്യമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു. പക്ഷേ റെവതിയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ യാത്രയുടെ ആകാംക്ഷയിലായിരുന്നു.
രാത്രി മൂന്ന് മണിയായപ്പോൾ അലാറം അടിച്ചു. സുരേഷ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഇട്ടു. രേവതി നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പതുക്കെ തട്ടി വിളിച്ചു.
സുരേഷ്: “രേവതീ… എഴുന്നേൽക്ക് മുത്തേ… മൂന്ന് മണിയായി. നിനക്ക് പോകാനുള്ളതല്ലേ.”
രേവതി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. സാധാരണ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാൻ മടിയുള്ള അവൾ, ഇന്ന് അതിശയിപ്പിക്കുന്ന എനേർജിയില് ആയിരുന്നു . ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യമൊന്നുമില്ലാതെ അവൾ ബെഡിൽ നിന്നിറങ്ങി.
രേവതി: “ആഹ്… നേരത്തെ ആയല്ലോ. ഞാൻ റെഡിയാകാം ഏട്ടാ.”
