രുദ്രപ്രതാപം 12 [Jhon Clinton] 50

 

ഒരു നിമിഷം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി.

 

എന്തോ… ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥമുള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

 

പക്ഷേ മുഖത്ത് മാത്രം കല്ലുപോലെ കട്ടിയുള്ള ഒരു ഗൗരവം.

 

ചിരിയില്ല…

 

കുസൃതിയില്ല…

 

രാവിലെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങിയ അതേ ആളാണോ ഇതെന്ന് പോലും സംശയം തോന്നും.

 

ഞാൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

പക്ഷേ ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല.

 

ആ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തിന് ഒരു മാറ്റവും വന്നില്ല.

 

“ഇതെന്തു കൂത്ത്…?”

 

ഞാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.

 

അവളുടെ ആ ഗൗരവമുള്ള നോട്ടം കണ്ടതും രാവിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഓർമയിലേക്ക് വന്നു.

 

“പിന്നെ… ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതൊന്നും മറക്കണ്ട…”

 

അതും പറഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായി മനസ്സിലുണ്ട്.

 

അത് ഓർത്തതും എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു പന്തികേട് തോന്നി.

 

“അതിന് ഞാൻ ഇപ്പൊ എന്താ ചെയ്തേ…?”

 

ഞാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.

 

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ എന്റെ ഷോൾഡറിൽ തല ചായ്ച്ച് സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന ദിവ്യയിലേക്കും, ഞങ്ങളുടെ നേരെ നടന്ന് വരുന്ന അശ്വതിയിലേക്കും എന്റെ നോട്ടം മാറി.

 

അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് കാര്യങ്ങളുടെ ഏകദേശ കിടപ്പ് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങിയത്.

 

“ഇനി ഇപ്പൊ ഇതാണോ ഇവളുടെ പ്രശ്നം..”

 

അശ്വതി നേരെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ അർച്ചന ചേച്ചിയെ ഒന്ന് നീക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് എന്റെ ഇടത് സൈഡിൽ വന്ന് ഇരുന്നു.