Chapter Title : ദമയന്തിപ്പൂട്ട് 4 [നളിനി രമണൻ]
എവിടെയെങ്കിലും പഠിക്കുകയോ ജോലി ചെയ്യുകയോ ആയിരിക്കും. അവളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം കാമുകനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു കാണും. ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ പിരിഞ്ഞു കാണും.....
എന്തു തന്നെയായാലും അവളുടെ ജീവിതം ഇന്നുള്ളതിനേക്കാൾ നല്ലതായിരിക്കും.
"ശരി... ഞാനീ നശിച്ച സ്ഥലം വിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോണില്ല... അവളെങ്കിലും പോട്ടെ... അവളെയെന്തിനു പിടിച്ചു വെക്കുന്നു."
അരവിന്ദ് ക്ഷമകെട്ട് ചോദിച്ചു.
"നീയില്ലാതെ അവളാ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. നീയവളെ തള്ളി വിട്ടാലും അവൾ തിരിച്ചു വരും. അതിനുള്ളതാണല്ലോ അവൾടെ ഏലസ്സിൽ കെട്ടിയിരിക്കണത്. പാവം കുട്ടി... അവളിവിടെത്തന്നെ ജീവിക്കട്ടെ... നിന്റെ അടിമയായിട്ട്.. അവൾടെ വിധി അതാകും.... നീയും അതു തന്നെയല്ലേ ആഗ്രഹിച്ചത്? ."
അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും നിസ്സഹായതയും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു. അവനൊന്നും പറയാതെ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു.
ശരിയാണ്. കാലിഫോർണിയ എന്നല്ല, എറണാകുളത്തു പോയാൽ പോലും മൗര്യക്ക് ഒറ്റക്ക് survive ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല... അതവളുടെ തെറ്റല്ല... തന്റേത് തന്നെയാണ്. അവളെ അങ്ങനെയാണ് താൻ വളർത്തിയത്.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു കൊല്ലവും അതിന് മുൻപും അവളുടെ ഉപ്പു തൊട്ട് കർപ്പൂരം വരെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ control ചെയ്തത് താനായിരുന്നു. അതും വിദേശത്തിരുന്ന്. അവളുടെ കാര്യങ്ങൾക്കൊരു വിഘ്നം വന്നാൽ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെ പോലും താൻ വിളിച്ചു വഴക്ക് പറയുമായിരുന്നു. അവൾ കഷ്ടപ്പെടാതെ ഇരിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ....
അതു കൊണ്ടാകണം സ്വന്തമായി ബാങ്കിൽ പോകാൻ പോലും അറിയില്ല മൗര്യക്ക്.
മാത്രമല്ല, മൗര്യക്ക് anxiety ഉണ്ട്. സ്ഥിരമായി psychologist നെ കാണിക്കണം. Panic attack വരുമ്പോഴേല്ലാം താനോ അച്ഛനോ അമ്മയോ ആരെങ്കിലും കൂടെ വേണം... കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു കൊല്ലത്തിൽ ഒരു ദിവസം പോലും അവളുടെ കരച്ചിലും തിരികെ
💬 Comments
View all comments