Chapter Title : കാലഭ്രംശം 2 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ ഭീകരത തോന്നി.

എന്റെ ഫോണിലെ ആ രണ്ടു കട്ട സിഗ്നൽ നമ്മളെ രക്ഷിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ഈ കാടിന്റെ അദൃശ്യമായ ഏതോ ഒരു വലയിൽ നമ്മൾ കൂടുതൽ കുടുങ്ങുകയാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. സമയം, ദൂരം, ഇപ്പോൾ ദാ ശബ്ദങ്ങൾ പോലു..

ഫോണിൽ നിന്നുകേട്ട ആ വിചിത്രമായ ശബ്ദത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ആരും മുക്തരായിരുന്നില്ല. ആ കൊടുംകാട്ടിൽ, പുറംലോകവുമായുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു ബന്ധവും അങ്ങനെ അറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. നിശബ്ദത വീണ്ടും ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ തണുത്തുറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് വിശാഖ് പറഞ്ഞു.

​"എടാ... എന്തായാലും നമുക്ക് മുന്നോട്ട് തന്നെ നടക്കാം. അല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ നമുക്ക് പോകാൻ. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും."

​അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ ചാരി നിന്നിരുന്ന ദേവു വല്ലാത്തൊരു നിരാശയോടെ അവനെ നോക്കി.

"ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകാനാ വിശാഖേ? നമ്മൾ കുറെ നടന്ന് ആ ജീപ്പിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയാൽ തന്നെ എന്താ കാര്യം? അത് വർക്ക് ആയാലല്ലേ നമുക്ക് തിരികെ പോകാൻ പറ്റൂ... അതിനകത്ത് ഇരുന്നാലും നമ്മൾ ഈ കാട്ടിൽ തന്നെയാവില്ലേ?"

അവളുടെ ചോദ്യം വളരെ യുക്തിഭദ്രമായിരുന്നു. ജീപ്പ് കേടായതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഞങ്ങൾ ഈ നരകത്തിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങിയത് തന്നെ. പക്ഷെ ആ നിമിഷത്തിൽ അവരെ തളർത്താൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.

​"ജീപ്പിന്റെ അടുത്തെത്തിയാൽ നമ്മൾ പകുതി സേഫ് ആണ് ദേവൂ,"

ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഈ കാടിന്റെ ഉള്ളറകളെക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി വെളിച്ചം അവിടെയുണ്ട്. പോരാത്തതിന് ജീപ്പ് കിടക്കുന്നത് കാട്ടുപാതയുടെ തുടക്കത്തിലല്ലേ. അവിടെ നിന്നാൽ