Chapter Title : കാലഭ്രംശം 2 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

അബദ്ധത്തിൽ ഏതെങ്കിലും തെറ്റായ വഴിയിലാണോ കയറിയത്?"

​വിശാഖ് നിസ്സഹായനായി തലയാട്ടി.

"ഇല്ലടാ... ഈ ഒറ്റ വഴിയേ അമ്മാവൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. ഇതിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകാൻ വേറെ വഴിത്താരകൾ ഒന്നും നമ്മൾ കണ്ടില്ലല്ലോ."

​അവൻ അത് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേയാണ് ആകാശത്ത് ആ മാറ്റം ഉണ്ടായത്. കറുത്തിരുണ്ട ആകാശത്തുകൂടി പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.

പക്ഷെ അതൊരു സാധാരണ മിന്നലായിരുന്നില്ല. തിളക്കമുള്ള ഒരു റോസ് നിറമായിരുന്നു അതിന്! ആ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ആ കൊടുംകാട് മുഴുവൻ ആ റോസ് വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിന്നു. മരച്ചില്ലകളും, ഇലകളും, ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന കോടമഞ്ഞും ആ നിറം വലിച്ചെടുത്തു. എന്തിന്, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ടത് പോലും ആ തിളങ്ങുന്ന റോസ് നിറത്തിലായിരുന്നു. സിരകളിൽ ഭയം നിറയ്ക്കുന്ന അത്രയും അമാനുഷികമായ ഒരു സൗന്ദര്യം ആ വെളിച്ചത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

​വലിയൊരു ഇടിമുഴക്കം വരാൻ പോകുന്നുവെന്ന് കരുതി പെൺകുട്ടികൾ പേടിച്ച് ചെവിപൊത്തി താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. ഞാനും അറിയാതെ കണ്ണുകളടച്ച് ആ വലിയ ശബ്ദത്തിനായി കാത്തുനിന്നു. സെക്കൻഡുകൾ കഴിഞ്ഞു... പത്ത് സെക്കൻഡ്, ഇരുപത് സെക്കൻഡ്... പക്ഷെ, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും അവിടെ ഉണ്ടായില്ല. ആകാശത്ത് അത്രയും വലിയൊരു മിന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടും, ഒരു ഇലയനങ്ങുന്ന ഒച്ച പോലും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​ഞങ്ങൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. ആ കാടിന്റെ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കാൻ പ്രകൃതിക്ക് പോലും കഴിയുന്നില്ല! ശബ്ദമില്ലാത്ത, ദൂരങ്ങൾ അവസാനിക്കാത്ത, യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത വെളിച്ചങ്ങളുള്ള ഒരു വിചിത്ര ലോകത്ത് ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്!

​ആ ശബ്ദമില്ലാത്ത മിന്നലിന്റെ നടുക്കത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ മുക്തരാകാൻ കുറച്ചു