Chapter Title : കാലഭ്രംശം 2 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

തന്ന ആ ചെറിയ ധൈര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ മൺപാതയിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ആ കാട് പുതിയ നിഗൂഢതകളിലേക്ക് ഞങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന് അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പച്ചിലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പോലും ആ കാടിന്റെ നിശബ്ദത ഞങ്ങളെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

പകൽ വെളിച്ചത്തിന് വലിയൊരു കഴിവുണ്ട്, എത്ര വലിയ പേടിയെയും അത് താൽക്കാലികമായെങ്കിലും മറച്ചുപിടിക്കും. വെളിച്ചം വീണതോടെ ആ കാട്ടുപാതയിലൂടെയുള്ള ഞങ്ങളുടെ നടത്തത്തിന് ചെറിയൊരു ആവേശം കൈവന്നിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ഭയം മാറി, കൂട്ടുകാർക്കിടയിലെ ആ പഴയ തമാശകൾ വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു തുടങ്ങി.

​"ഇങ്ങനെ കുറച്ചുദൂരം കൂടി നടന്നാൽ, അടുത്ത ഒളിമ്പിക്സിൽ നടപ്പുമത്സരത്തിന് ഇന്ത്യയെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് ഞാൻ പോകും. എനിക്കിപ്പോ എന്റെ കാലുകൾ നിലത്താണോ എന്ന് പോലും സംശയമാ,"

വലിയൊരു മരവേര് ചാടിക്കടക്കുന്നതിനിടയിൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് രോഹിത് പറഞ്ഞു.

​"നിന്റെയീ കിതപ്പും കോപ്രായവും കണ്ടാൽ വല്ല പുലി വന്നാൽ പോലും ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു വഴിമാറിപ്പോകും,"

തൊട്ടുപിന്നാലെ നടന്ന വിശാഖ് അവനെ കളിയാക്കി.

​"എന്തായാലും ഒരു കാര്യം നന്നായി,"

മാളവിക തന്റെ ഷാൾ ഒന്നുകൂടി വട്ടംചുറ്റുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.

"ജിമ്മിൽ പോയി കഷ്ടപ്പെടാതെ തന്നെ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് എന്റെ ഒരു അഞ്ചു കിലോ കുറഞ്ഞുകിട്ടി. ഈ ട്രിപ്പ് പ്ലാൻ ചെയ്തവനോട് എനിക്ക് ശരിക്കും നന്ദിയുണ്ട്."

​"ആ നന്ദി നീ വാക്കാൽ പറഞ്ഞാൽ പോരാ, നമ്മൾ നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് ബിരിയാണി വാങ്ങി തരണം,"

എന്ന് വിശാഖ് പറഞ്ഞപ്പോൾ കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് എല്ലാവരും ഒന്നു ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ ക്ഷീണം കുറച്ചെങ്കിലും മാറിയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​ചിരിയും സംസാരവുമായി