Chapter Title : കാലഭ്രംശം 4 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

അറയിൽ, വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന ആ വലിയ നീല പ്രകാശഗോളം... അത് അതിഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും, ഗുഹയെ വിഴുങ്ങിയ ആ വലിയ പ്രകാശത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ബോധംകെട്ടു താഴേക്ക് വീണതും മാത്രമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിലുള്ളത്. പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി? അവരെല്ലാവരും എവിടെപ്പോയി? എന്റെ തല പെരുക്കാൻ തുടങ്ങി. 

​പെട്ടെന്നാണ് മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു നഴ്സ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.

"ആ... പേഷ്യന്റിന് ബോധം വന്നു,"

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ വേഗത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

​കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സ്റ്റെതസ്കോപ്പും കഴുത്തിലിട്ട് ഒരു ഡോക്ടർ അവിടേക്ക് നടന്നെത്തി. അദ്ദേഹം എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന്, ചെറിയൊരു ടോർച്ച് അടിച്ച് എന്റെ കണ്ണുകൾ പരിശോധിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് പൾസ് നോക്കി.

​"ഞാൻ... ഞാൻ ഇതെവിടെയാ?"

തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച കാരണം വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എനിക്കത്രയും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല.

​ഡോക്ടർ വളരെ ശാന്തനായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി.

"കണ്ണ് തുറന്നല്ലേ... താൻ എം.ജി റോഡിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതുവഴി വന്ന ആരോ കണ്ടിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതാ. ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട്?"

​അതുകേട്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എം.ജി റോഡിലോ? ഞാൻ വയനാട് സുഗന്ധഗിരിയിലെ ആ കൊടുംകാട്ടിലായിരുന്നല്ലോ! അവിടെ നിന്നും എങ്ങനെ ഒരു നഗരത്തിലെ എം.ജി റോഡിൽ ഞാൻ എത്തി? എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കി അഞ്ചുപേർ എവിടെ? 

​എന്റെ മുഖത്തെ ആ വലിയ അമ്പരപ്പും വെപ്രാളവും കണ്ടിട്ടാകണം, ഡോക്ടർ എന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തൊട്ടു.

"ശരി... എന്താ തൻ്റെ