Chapter Title : കാന്താരി 7 [Doli]

: എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് വെഷമം സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല മോളെ

പെട്ടെന്ന് പരമു മാമടെ ഒച്ച പപ്പ കേട്ടു

( ചേച്ചി ചേച്ചി വന്നെ മരുന്ന് കഴിക്കാ മതി ഫോണില്...)

ഹലോ മോളെ ഡീ മതി നീ കെടന്നോ ഗുഡ് നൈറ്റ്...പരമു മാമ പപ്പടെ അടുത്ത് പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ടാക്കി...
.
.
പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് തൊറന്ന് നോക്കിയപ്പോ നെരം വെളുത്തില്ല...

പെട്ടെന്ന് ശരീരം കോരി തരിച്ചപ്പോലെ പപ്പക്ക് തോന്നി....

ആരോ ഇറുക്കി പിടിച്ച പോലെ

പപ്പാ...

🥹 ആ വിളി കേട്ടത് അവസാനം ആയിട്ട് എന്നാ

പപ്പാ... ഏയ്‌ പപ്പാ....

പപ്പ : ഇല്ല എനിക്ക് മൊഖത്ത് നോക്കാൻ പറ്റില്ല രാമു പ്ലീസ്.. ഇത് ഒള്ളതല്ലേ 🥹 നീയും എന്നെ പറ്റിക്കോ...

ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യോ നീ അല്ലെ എന്നെ കണ്ട അന്ന് തൊട്ട് ഉപദ്രവിക്കുന്നത്

പപ്പ : സോറി സോറി...

അവൾ അവളെ ചുറ്റി പിടിച്ച കൈ എടുത്ത് അമർത്തി ഉമ്മ വച്ചു

പപ്പ : പ്ലീസ് ഈ താലി ആണ് സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞോണ്ട് ഒന്നും

എനിക്ക് അറിയാ പോത്തേ പിന്നെ അവൻ പോയ സങ്കടം എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റീല്ലാ

പപ്പ : എന്റെ കൂടെ നിന്നാ നമ്മക്ക് എന്തേലും ഒരു വഴി ഒണ്ടാക്കാ...

ആയിക്കോട്ടെ...

പപ്പ : എന്നെ ഒന്നൂടെ വിളിക്കോ പപ്പാന്ന് ആ സ്നേഹം അയ്യോ അയ്യോ 😣

പപ്പാ... ഏയ്‌ അഴാതെ..

പപ്പ : 🥹

താങ്ക്യൂ അവള് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും അവടെ ആരും ഇല്ല

ശ്വാസം വലിച്ച് വിട്ട് സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് പപ്പ ഞെട്ടി എണീറ്റു...

.
.
ഒറ്റ കാര്യം പറയട്ടെ അമ്മ ചായ ഗ്ലാസ് എന്റേൽ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു

എന്താ?

അമ്മ : നാളെ ആ കുട്ടിയേ എന്തോ ചെയ്യും

ഞാൻ : എന്റെ പൊന്നമ്മാ അവളെ കൊണ്ട് പോവാണേ പറയണം ഞാൻ പിന്നെ ആ ഏരിയയിലേക്ക് വരുന്നില്ല

അമ്മ : അല്ലേലും എനിക്ക് താൽപ്പര്യം ഇല്ല എന്താറിയോ എന്തൊക്കെ ആയാലും അനിയനും രാധുനും ഒക്കെ

ഞാൻ