Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

എടുത്തുകൊണ്ട് അകത്തേക്കുപോയി.

അഞ്ജലി വരാന്തയിൽ നിന്നിറങ്ങി. മുറ്റം എന്നുപറയാവുന്ന ചെറിയ ഭൂമിയിൽ പുല്ലും കളകളും വളർന്നിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് ചെമ്പരത്തി. മറുവശത്ത് കാട്ടുതുളസി പോലൊരു ചെടി.

വീടിന്റെ മുൻപിലുള്ള മൺപടികൾ വഴുതി തോട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

അവൾ സൂക്ഷിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങി. അവസാനത്തെ പടിയിൽ നനഞ്ഞ പായൽ പിടിച്ചിരുന്നു. ചെരുപ്പ് തെന്നിയപ്പോൾ അവൾ തൂണിൽ പിടിച്ചാണ് വീഴാതെ നിന്നത്.

“ഇവിടെ നടക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ലമേ,” അവൾ പിറുപിറുത്തു.

തോടിലെ വെള്ളം പച്ച കലർന്ന തവിട്ടുനിറത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് അഴുക്കിന്റെ ഗന്ധമില്ല. വെള്ളത്തിനു മീതെ ചെറു വട്ടങ്ങൾ പിറന്നു മാഞ്ഞു. കുഞ്ഞുമീനുകളായിരിക്കണം.

ഒരു നീലത്തുമ്പി താഴ്ന്നുപറന്ന് വെള്ളത്തിൽ തൊട്ടുതൊടാതെ കടന്നുപോയി.

അപ്പോഴാണ് മറുകരയിൽ നിന്നൊരു വിളി കേട്ടത്.

“നവീനേ!”

അഞ്ജലി തല ഉയർത്തി.

തെങ്ങുകൾക്കിടയിലെ മൺപാതയിലൂടെ ഒരു യുവാവ് നടന്നുവരികയായിരുന്നു. പതിനേഴോ പതിനെട്ടോ വയസ്സുണ്ടാകാം. വെളുത്ത ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ മുട്ടുവരെ മടക്കിയിരുന്നു. താഴെ മങ്ങിയ നീല ലുങ്കി. കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ കെട്ടിവെച്ചിരുന്നു.

“നവീനേ, വേഗം വാ! കൊച്ചുത്രേസ്യാമ്മ കാത്തുനിൽക്കുന്നു.”

യുവാവ് മറുപടി പറയാതെ കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

അവിടെ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന നീളമുള്ള വള്ളത്തിന്റെ കയർ അഴിച്ചു. പുസ്തകങ്ങൾ മുന്നിലെ പലകയ്ക്കടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച ശേഷം തുഴയെടുത്തു. അയാൾ വള്ളത്തിലേക്ക് കയറുന്ന രീതിയിൽ അഭ്യാസത്തിന്റെ ലാളിത്യമുണ്ടായിരുന്നു.

വള്ളം ഒരു നിമിഷം വശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞെങ്കിലും ഉടനെ നേരെയായി.

കടവിനരികിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ കാത്തുനിന്നിരുന്നു. ഒരാളുടെ കൈയിൽ കൊട്ട. മറ്റൊരാൾ മടിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചിരുന്നു. യുവാവ് അവരെ വള്ളത്തിൽ കയറ്റി.

മടിയിലെ കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തുഴയുടെ അറ്റം വെള്ളത്തിൽ മൃദുവായി തട്ടിക്കൊണ്ട് എന്തോ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞ്