Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കരച്ചിൽ നിർത്തി അവനെ നോക്കി.

അഞ്ജലി അറിയാതെ ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു.

യുവാവ് തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരുനിമിഷം കൂട്ടിമുട്ടി.

അവന്റെ മുഖത്ത് ചിരിയില്ല. കൗതുകവും ഇല്ല. പുതുതായി വന്നവളെ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്നതിലപ്പുറം യാതൊരു പ്രതികരണവുമില്ലാത്ത മുഖം. അടുത്ത നിമിഷം അവൻ കണ്ണ് മാറ്റി തുഴ വെള്ളത്തിലിറക്കി.

അത് അഞ്ജലിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

പുതിയ സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ എല്ലാവരും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്നും ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്നും അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നോ? അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ല. പക്ഷേ ആ യുവാവിന്റെ നിസ്സംഗത സ്വന്തം സാന്നിധ്യത്തെ ചെറുതാക്കിയതുപോലെ തോന്നി.

വള്ളം നീങ്ങി.

ഓരോ തവണ തുഴ വെള്ളത്തിൽ പതിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ തോളിലെ പേശികൾ മുറുകി. യാത്രക്കാരുടെ സംഭാഷണത്തിൽ അവൻ പങ്കെടുത്തില്ല. പക്ഷേ അവർ എവിടെ ഇറങ്ങണമെന്ന് പറയുന്നതിനു മുൻപേ അറിയുന്നവനെപ്പോലെ വള്ളം ഓരോ കടവിലേക്കും തിരിച്ചു.

അഞ്ജലി പടിയിൽ തന്നെ നിന്നു. വള്ളം കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ അവൾ അതിന്റെ പിന്നാലെ നോക്കിയെന്ന കാര്യം അവൾ സ്വയം സമ്മതിച്ചില്ല.

ഉച്ചയോടെ ചൂട് കനത്തു. വൈദ്യുതി രണ്ടുതവണ പോയി. ഫാൻ നിന്നതോടെ വീട്ടിനുള്ളിൽ വായു നിശ്ചലമായി. അമ്മ പെട്ടികൾ തുറന്ന് സാധനങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“നിന്റെ പുസ്തകങ്ങളെങ്കിലും എടുത്തുവെക്ക്,” അമ്മ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ ചെയ്യാം.”

“എല്ലാറ്റിനും പിന്നെ.”

“എന്താണ് ഇത്ര വേഗം? ഇനി പുതിയ എവിടേക്കെങ്കിലും പോകാനുണ്ടോ?”

അമ്മ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ കട്ടിലിന് മുകളിൽ വെച്ചു.

“നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ… അതോ അച്ഛനോടോ ?”

“ആരോടുമില്ല.”

“അപ്പോൾ ഈ മുഖം എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വച്ചേക്കുന്നെ?”

“എന്റെ മുഖം ഇങ്ങനെയാണ്.”

“പഴയ വീട്ടിലായിരുന്നപ്പോൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.”