Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നിര. അതിനപ്പുറം ആകാശം.

മുൻവശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിനും മൺവഴിക്കും ഇടയിൽ വീതിയേറിയൊരു തോടുണ്ടായിരുന്നു. തോടിന്റെ മറുകരയിൽ രണ്ടുമൂന്ന് വീടുകൾ. ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് സ്ത്രീ ഒരാൾ അലക്കിയ വസ്ത്രങ്ങൾ മുളങ്കമ്പിൽ വിരിക്കുന്നു.

മറ്റൊരിടത്ത് ഒരു ബാലൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടാൻ ഒരുങ്ങുന്നു. അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ ശകാരിച്ചതോടെ അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി.

ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ മുന്നിലെ ചെറിയ കടവിൽ ഒരു പഴയ വള്ളം കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. വള്ളത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ മഴവെള്ളം കെട്ടിക്കിടന്നു. നീലനിറമുള്ള ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കപ്പ് അതിൽ തലകീഴായി ഒഴുകി.

ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലത്ത് മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?

കടയിലേക്കുപോകാൻ വള്ളം വേണമോ? സ്കൂളിലെത്താൻ തോട് കടക്കണമോ? മഴപെയ്താൽ വീട് മുഴുവൻ വെള്ളത്തിലാകുമോ?

അഞ്ജലി ഭയവും കൗതുകവും കലർന്ന മനസ്സോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനുശേഷം അച്ഛൻ ഓഫിസിലേക്കുപോയി. വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച്, ഫയലുകൾ നിറച്ച തവിട്ടുനിറമുള്ള ബാഗുമായി അദ്ദേഹം കടവുവരെ നടന്നു. മറുകരയിൽ നിന്ന് വന്ന ചെറുവള്ളത്തിൽ കയറി.

അഞ്ജലി വരാന്തയിൽ നിന്ന് അതു നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കാറിലോ ബസിലോ അല്ല, ഒരു വളഞ്ഞ വള്ളത്തിൽ ഓഫീസിലേക്കുപോകുന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നി.

വള്ളം നീക്കിയിരുന്നത് അൻപതിനോടടുത്ത പ്രായമുള്ള ഒരാളായിരുന്നു. സൂര്യത്തിൽ കറുത്ത ശരീരം. ചുമലിൽ മങ്ങിയൊരു തോർത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ കയറിയതോടെ അയാൾ തുഴ വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തി. വള്ളം ശബ്ദമില്ലാതെ നീങ്ങി.

“അയാളാണ് രാഘവൻ,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ പലരെയും അക്കരെയിക്കരെയാക്കുന്നത് അയാളാണത്രേ.”

“റോഡില്ലേ?”

“റോഡുണ്ട്. എല്ലായിടത്തേക്കും എത്തില്ല.”

“അപ്പോ ഇവിടെ താമസിക്കുന്നവർക്ക് എപ്പോഴും ആരെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കേണ്ടേ?”

“പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണ് നാട്ടിൽ ആളുകൾ ജീവിക്കുന്നത്.”

“അതൊന്നും എനിക്കിഷ്ടമല്ല.”

അമ്മ ചിരിച്ചില്ല. പാത്രങ്ങൾ