Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഒടുവിൽ അമ്മ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എല്ലാകാര്യങ്ങളും നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാനാവില്ലല്ലോ.”

അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ക്ഷീണം അഞ്ജലി കേട്ടു. എങ്കിലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

“ചായ മേശപ്പുറത്തുണ്ട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “കഴിയുമെങ്കിൽ പുറത്തൊന്ന് ഇറങ്ങി നോക്ക്. വീടിനുള്ളിൽ ഇരുന്ന് ഈ സ്ഥലത്തെ വെറുക്കാൻ വളരെ എളുപ്പമാണ്.”

അമ്മ പോയശേഷം അഞ്ജലി വീണ്ടും കണ്ണടച്ചു. പക്ഷേ ഉറക്കം വന്നില്ല.

ചുവരിനപ്പുറം അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഓഫീസിലെ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

“ക്വാർട്ടേഴ്സ് പഴയതാണ്. എങ്കിലും മോശമല്ല. മുൻവശത്തെ തോട് മഴക്കാലത്ത് നിറയും എന്നു പറഞ്ഞു. പിറകിലെ വരമ്പ് ശ്രദ്ധിക്കണം. കുട്ടിക്ക് പുതിയ സ്കൂൾ അല്പം ദൂരമാണ്.”

കുട്ടി.

അച്ഛൻ മറ്റുള്ളവരോട് തന്നെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴെല്ലാം അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയാണെന്ന തോന്നലിലായിരുന്നു. പതിനാറു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ തനിക്ക് പുതിയ സ്കൂളിൽ എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടും, പരീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് പഠനരീതി മാറുന്നത് എന്തു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കും, സുഹൃത്തുക്കളെ വിട്ടുപോവുന്നത് എത്ര വേദനിപ്പിക്കും എന്നൊന്നും അച്ഛന് മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അച്ഛനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്ഥലംമാറ്റം സർക്കാർ ജോലിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഉത്തരവു വന്നാൽ പെട്ടികൾ കെട്ടണം. വീടുമാറണം. പുതിയ ഓഫീസിൽ ചേരണം. ജീവിതത്തെ ഒരു ഫയലുപോലെ മടക്കി മറ്റൊരു അലമാരയിൽ വെക്കണം.

അഞ്ജലിക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.

മരംകൊണ്ടുള്ള പാളികൾ ഈർപ്പം പിടിച്ച് ഒട്ടിയിരുന്നു. ശക്തിയായി വലിച്ചപ്പോൾ ജനൽ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. വെളിച്ചവും പച്ചപ്പും ഒരുമിച്ച് അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.

വീടിന്റെ പിറകിൽ ഒരു വിശാലമായ നെൽപ്പാടം. പക്ഷേ അഞ്ജലി പരിചയപ്പെട്ടിരുന്ന പാടങ്ങൾപോലെ സമതലമായി നീണ്ടുപോകുന്നതല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വെള്ളച്ചാലുകൾ അതിനെ മുറിച്ചുകടന്നു. വരമ്പുകൾ നേർത്ത പച്ച വരകളെപ്പോലെ വളഞ്ഞുപിരിഞ്ഞിരുന്നു. അകലെയായി തെങ്ങുകളുടെ