Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കുന്ന താറാവുകളുടെ കൂട്ടക്കരച്ചിൽ.

അഞ്ജലി കണ്ണുതുറന്നു കിടന്നു.

മേൽക്കൂരയിലെ പഴയ ഫാൻ കറങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം കരയുന്നപോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ചുവരിലെ ചെറു വിള്ളലിലൂടെ പുലർച്ചയുടെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി. സ്വന്തം വീട്ടിലെ മുറിയാണെങ്കിൽ കണ്ണടച്ചുതന്നെ ഓരോ വസ്തുവിന്റെയും സ്ഥാനം പറയാമായിരുന്നു. ഇവിടെ, കണ്ണുതുറന്നിട്ടും എല്ലാം അന്യമായിരുന്നു.

കട്ടിലിന് അരികിൽ തുറക്കാതെ കിടന്നിരുന്ന പെട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ പുസ്തകങ്ങളും കാസറ്റുകളും കൂട്ടുകാരികൾ നൽകിയ ആശംസാകാർഡുകളും അച്ഛൻ പഴയ പത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുവെച്ചതിനാൽ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരുതരം അച്ചുമഷിയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മയുടെ സാരികൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഇരുമ്പുപെട്ടിയുടെ മുകളിൽ അഞ്ജലിയുടെ സ്കൂൾബാഗ് കിടന്നു. സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവു വന്ന ദിവസം മുതൽ അത് ആരോടോ പിണങ്ങിയതുപോലെ വീർത്തുനിന്നിരുന്നു.

“അഞ്ജലീ, എഴുന്നേറ്റോ?”

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം.

അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“ചായ തണുക്കും.”

“തണുക്കട്ടെ.”

അമ്മയുടെ കാലൊച്ച വാതിലിനരികിൽ വന്നുനിന്നു. വാതിൽ പൂർണ്ണമായി അടയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മരം വീർത്ത് ചട്ടക്കൂടിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. അമ്മ അത് തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി.

“എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ കിടക്കും?”

“സ്കൂളില്ലല്ലോ ഇന്ന്.”

“സ്കൂളില്ലെങ്കിൽ ജീവിതവും ഇല്ലേ? എഴുന്നേക്കു പെണ്ണേ.”

അഞ്ജലി കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞ് ചുവരിന് അഭിമുഖമായി. ചുവരിൽ കഴിഞ്ഞ താമസക്കാരിൽ ആരോ പെൻസിലുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ ഉയരം അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ‘രമ്യ, 1989’, ‘രജീഷ്, 1991’ എന്നിങ്ങനെ പേരുകളും വർഷങ്ങളും.

വീടുകൾ മനുഷ്യരെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. ഇവിടെ താമസിച്ചവർ പോയിട്ടും അവരുടെ ചെറിയ അടയാളങ്ങൾ ചുവരിൽ ശേഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പഴയ വീട്ടിൽ അവൾ എന്താണ് ശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്?

“എനിക്ക് അവിടെത്തന്നെ നിന്നാൽ മതിയായിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അമ്മ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“എനിക്കും,”