Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

രാവിലെ അവൾ എത്തുമ്പോൾ നവീൻ വള്ളത്തിന്റെ പലക തുടച്ചുവെച്ചിരിക്കും. മഴവെള്ളമുണ്ടെങ്കിൽ കോരിക്കളയും. ചിലപ്പോൾ അവൾ ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് പഴയൊരു ചാക്ക് വിരിക്കും.

“എല്ലാവർക്കും ഇത്ര സൗകര്യമുണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“എനിക്കു മാത്രം എന്തിന്?”

“നീ ഇരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഈ വള്ളം അഴുക്കാണെന്ന് പറയും.”

“ഞാൻ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് അത് പറഞ്ഞത്.”

“അത് മതിയല്ലോ.”

ഒരു ദിവസം അഞ്ജലി അവനു പുസ്തകം കൊണ്ടുവന്നു.

“ഇത് വായിക്കണം.”

“എന്താണ്?”

“നോവൽ.”

“പരീക്ഷ അടുത്തിരിക്കുകയാണ്.”

“രാത്രി പത്തു പേജ് വായിച്ചാൽ മതി.”

“ആജ്ഞയാണോ?”

“ശുപാർശ.”

“രണ്ടിനും വ്യത്യാസമില്ല.”

അവൻ പുസ്തകം വാങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു:

“എത്ര വായിച്ചു?”

“പന്ത്രണ്ടു പേജ്.”

“എങ്ങനെയുണ്ട്?”

“നായകൻ വിഡ്ഢിയാണ്.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“പറയേണ്ടതു പറയാതെ നടക്കുന്നു.”

“എല്ലാവർക്കും എല്ലാം ഉടനെ പറയാൻ കഴിയില്ല.”

“അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ കാത്തിരിക്കണോ?”

“കഥ മുഴുവൻ വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയൂ.”

മൂന്നുദിവസത്തിനുശേഷം നവീൻ പുസ്തകം തീർത്തു. അവസാനത്തെ തീരുമാനം നായകന്റേതല്ല, നായികയുടേതാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി അതിനു വിരുദ്ധമായി വാദിച്ചു. കടവിലെത്തിയ മറ്റു കുട്ടികൾ അവർ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് തർക്കിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.

സുമ ചോദിച്ചു:

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എല്ലാ ദിവസവും വഴക്കാണോ?”

“അതെ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“അല്ല,” നവീൻ അതേ സമയം പറഞ്ഞു.

സുമ രണ്ടുപേരെയും സംശയത്തോടെ നോക്കി.

അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് വള്ളത്തിൽ കയറി. നവീൻ തുഴയെടുത്തു.

അവർ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിക്കാതെ ചിരിച്ചു.

നേരിൽ ദിവസവും കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും കത്തുകൾ നിലച്ചില്ല.

പക്ഷേ കത്തുകളുടെ സ്വഭാവം മാറി.

മുമ്പ് നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്ത ദുഃഖങ്ങൾക്കായി കത്തുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.