Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഇപ്പോൾ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഇടമായി.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,

രാവിലെ നീ വരുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു നീലപ്പക്ഷി കടവിലെ തൂണിലിരുന്നു. നീ വന്നാൽ കാണിച്ചുതരാമെന്നു കരുതി. പക്ഷേ വലിയ വള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ പറന്നുപോയി.

നിനക്കായി ഒരു പക്ഷിയെ കാത്തിരുത്താൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നു.

നവീൻ.

അഞ്ജലി മറുപടി എഴുതി:

പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,

നീ പക്ഷിയോട് പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ സാധാരണ നേരത്തെ വരുമെന്ന്?

ഇന്ന് ഗണിതപരീക്ഷ മോശമായി. അതിനെക്കുറിച്ച് നേരിൽ പറഞ്ഞാൽ നീ പരിഹസിക്കും. അതുകൊണ്ട് കത്തിൽ പറയുന്നു.

നാളെ പരിഹസിച്ചാൽ ഈ കത്ത് തിരിച്ചുവാങ്ങും.

അഞ്ജലി.

മറ്റൊരു കത്തിൽ അവൾ ആദ്യമായി അവസാനം എഴുതി:

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്റെ അഞ്ജലി.

കത്ത് കിട്ടിയശേഷം നവീൻ നേരിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അഞ്ജലി രണ്ടുദിവസം കാത്തിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു:

“കത്ത് കിട്ടിയോ?”

“കിട്ടി.”

“മുഴുവൻ വായിച്ചോ?”

“വായിച്ചു.”

“അവസാനംവരെ?”

“കത്തുകൾ സാധാരണ അവസാനംവരെ വായിക്കും.”

“ഒന്നും പറയാനില്ലേ?”

“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”

അഞ്ജലി ദേഷ്യത്തോടെ നടന്നുപോയി.

അടുത്ത ദിവസം നവീന്റെ കത്ത് കിട്ടി.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,

കത്തിലെ അവസാനവാക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെന്ന് നീ കരുതിയെന്നു തോന്നുന്നു.

ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഈ വാക്കിന് താഴെ പേര് എഴുതേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. കൈയക്ഷരം കണ്ടാൽ അറിയാം.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിന്റെ.

ആ കത്ത് അഞ്ജലി മറ്റുള്ളവയിൽനിന്ന് വേർതിരിച്ചുവെച്ചു.

ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും അവരുടെ ഇടയിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അഞ്ജലി നവീനു നല്ലൊരു പേന വാങ്ങി. പട്ടണത്തിൽ അച്ഛനോടൊപ്പം പോയപ്പോൾ കടയിൽ കണ്ടത്. ഇരുണ്ട നീല നിറം. സ്വർണനിറമുള്ള ക്ലിപ്പ്.

“ഇത് വളരെ വിലയുള്ളതാണ്,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“വില പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.”

“കണ്ടാൽ അറിയാം.”

“എല്ലാം