Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുട്ടുവേദന കൂടിയതിനാൽ രാവിലെ യാത്രകളുടെ ഭൂരിഭാഗവും നവീൻ ഏറ്റെടുത്തു.

പരീക്ഷാദിവസങ്ങളിൽ അഞ്ജലി വള്ളയാത്രയിൽ അവനോട് തർക്കിച്ചില്ല.

അതുതന്നെ നവീനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

“നീ എന്താണ് ഒന്നും പറയാത്തത്?”

“പഠിച്ചത് ഓർക്കൂ.”

“നീ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ അതാണ് ശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നത്.”

“അപ്പോൾ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടേ?”

“വേണ്ട. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കൂ.”

“പരീക്ഷയെക്കുറിച്ച്?”

“അല്ല.”

“അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച്?”

“മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”

ഓരോ പരീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പും അഞ്ജലി ചെറുകടലാസിൽ കുറിപ്പെഴുതി നൽകും.

ചരിത്രപരീക്ഷയുടെ ദിവസം:

രാജാക്കന്മാരുടെ വർഷങ്ങൾ മറന്നാലും പേരില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ മറക്കരുത്.

ഇംഗ്ലീഷ് പരീക്ഷയുടെ ദിവസം:

ഉത്തരം അറിയില്ലെങ്കിൽ നല്ല കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതുക. അധ്യാപകൻ കരുണ കാണിച്ചേക്കാം.

ഗണിതപരീക്ഷയുടെ ദിവസം:

എനിക്ക് കണക്കറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആശംസ മാത്രം.

നവീൻ ഓരോ കുറിപ്പും ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

അവസാന പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവൻ അഞ്ജലിക്കായി ചെറിയൊരു മഞ്ഞപ്പൂ കൊണ്ടുവന്നു. പാടത്തിന്റെ അരികിൽ വളർന്ന കാട്ടുപൂവ്.

“ഇത് എന്തിനാണ്?”

“പരീക്ഷ തീർന്നതിന്.”

“പരീക്ഷ എഴുതിയത് നീയല്ലേ? പൂവ് എനിക്കെന്തിന്?”

“നീ എല്ലാ ദിവസവും കുറിപ്പ് തന്നില്ലേ?”

“അതിനുള്ള കൂലിയാണോ?”

“എല്ലാം കണക്കല്ലെന്ന് നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്?”

അഞ്ജലി പൂവ് വാങ്ങി.

അത് രണ്ടുദിവസത്തിനുള്ളിൽ വാടി. പക്ഷേ അവൾ എൻ. എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്തിനുള്ളിൽ അമർത്തിവെച്ചു.

വേനൽ വന്നു.

തോട്ടിലെ വെള്ളം താഴ്ന്നു. വരമ്പുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. പാടങ്ങളിൽ കൊയ്ത്തിന്റെ തിരക്ക്. മഴക്കാലത്ത് നിറഞ്ഞിരുന്ന തോട് ഇപ്പോൾ ശാന്തമായി.

അവരുടെ ബന്ധവും കാലാവസ്ഥകളുടെ മാറ്റം പോലെ വളർന്നു.

ആദ്യത്തെ ആവേശത്തിനപ്പുറം ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളും വന്നു.

നവീൻ ചില ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പറയാതെ മിണ്ടാതിരിക്കും. അഞ്ജലി ചോദിച്ചാൽ “ഒന്നുമില്ല” എന്നു