Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നവീന്റെ കോളേജ് പ്രവേശനകത്ത് വന്ന ദിവസം അവന്റെ വീട്ടിൽ സന്തോഷവും ഭയവും ഒരുമിച്ചെത്തി.

തവിട്ടുനിറമുള്ള കവറിൽ കോളേജിന്റെ മുദ്രയുണ്ടായിരുന്നു. നവീൻ അത് തുറക്കുന്നതിനുമുൻപ് കൈകൾ രണ്ടുതവണ തുടച്ചു. രാഘവൻ വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മീനാക്ഷി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്നു. മായ അവന്റെ തോളിനുമുകളിൽകൂടി വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ചരിത്ര ബിരുദപഠനത്തിന് പ്രവേശനം ലഭിച്ചിരുന്നു.

നവീൻ കത്ത് ഒരിക്കൽ വായിച്ചു. വീണ്ടും വായിച്ചു.

“കിട്ടിയോ?” മായ ചോദിച്ചു.

“കിട്ടി.”

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു.

മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു. രാഘവനും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അടുത്തതായി തിരഞ്ഞത് ഫീസിന്റെ വിവരങ്ങളായിരുന്നു.

പ്രവേശനഫീസ്.

ആദ്യടേമിന്റെ ഫീസ്.

പുസ്തകങ്ങൾ.

യാത്ര.

താമസിക്കേണ്ടിവന്നാൽ അതിന്റെ ചെലവ്.

ഓരോ വരിയും സന്തോഷത്തിൽനിന്ന് ചെറിയൊരു ഭാഗം എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി.

“എപ്പോഴാണ് പണം അടയ്ക്കേണ്ടത്?” രാഘവൻ ചോദിച്ചു.

നവീൻ തീയതി പറഞ്ഞു.

മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

“സമയം ഉണ്ടല്ലോ,” മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു.

അവരുടെ വീട്ടിൽ പ്രതീക്ഷ നിലനിർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കായിരുന്നു അത്.

സമയം ഉണ്ട്.

കിട്ടിയാൽ നോക്കാം.

എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടാകും.

അടുത്ത ആഴ്ചകളിൽ അവർ വഴികൾ അന്വേഷിച്ചു.

ഗോപാലൻ മാഷ് പരിചയമുള്ള അധ്യാപകരോടു സംസാരിച്ചു. സ്കൂളിലെ അധ്യാപകർ ചെറിയ തുകകൾ നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞു. പഞ്ചായത്ത് സ്കോളർഷിപ്പിനുള്ള അപേക്ഷ നൽകി. സഹകരണ ബാങ്കിൽ വിദ്യാഭ്യാസവായ്പയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.

എന്നാൽ പണം പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല.

അതേ സമയത്ത് രാഘവന്റെ മുട്ടുവേദന ഗുരുതരമായി. ഒരു രാവിലെ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ കാൽ മടങ്ങി. നവീൻ പിടിച്ചതുകൊണ്ടാണ് വെള്ളത്തിലേക്കു വീഴാതിരുന്നത്.

ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു.

വിശ്രമിക്കണം. ദിവസേന തുഴയുന്നത് ഒഴിവാക്കണം.

അത് അവരുടെ വീട്ടിൽ ഉപയോഗിക്കാനാവാത്ത ഉപദേശമായിരുന്നു.

രാഘവൻ തുഴയാതിരുന്നാൽ വരുമാനം നിലയ്ക്കും.