Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]
അഞ്ജലി നിശ്ശബ്ദയായി.
വാക്കുകളുടെ കാഠിന്യം അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അതിനു പിന്നിലെ സത്യം അതിലും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.
“എന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിക്കാം,” അവൾ പറഞ്ഞു. “കടമായി. നീ ജോലി കിട്ടിയശേഷം തിരികെ കൊടുത്താൽ മതി.”
നവീൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“വേണ്ട.”
“ചോദിച്ചുപോലുമില്ലല്ലോ.”
“ചോദിക്കേണ്ട.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ പണത്തിൽ ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തു നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”
അഞ്ജലിയുടെ മുഖം മാറി.
“എന്താണ് അതിനർത്ഥം?”
നവീൻ പറഞ്ഞതിന്റെ തെറ്റ് ഉടനെ മനസ്സിലാക്കി. പക്ഷേ വാക്കുകൾ തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ അതല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്.”
“പിന്നെ?”
“നമ്മുടെ ബന്ധം അറിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം എന്തു വിചാരിക്കും? കോളേജിൽ പോകാൻ നിന്റെ പണം വാങ്ങിയെന്ന്.”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ പണവും ഞാനും ഒരേ കാര്യമാണോ?”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“ഞാൻ നിന്നെ വാങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയല്ല.”
“എനിക്കറിയാം.”
“അറിയുന്നെങ്കിൽ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“അഞ്ജലി…”
“നിന്റെ സ്വാഭിമാനം വേദനിക്കും. എനിക്കത് മനസ്സിലാകും. പക്ഷേ എന്നെ അപമാനിച്ചാൽ അത് സ്വാഭിമാനമാകില്ല.”
വള്ളം കടവിലെത്തി.
അവൾ നവീന്റെ കൈ സ്വീകരിക്കാതെ ഇറങ്ങി.
“നാളെ സംസാരിക്കാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“നാളെ വലിയ വള്ളത്തിൽ പോകും.”
അടുത്ത രണ്ടു ദിവസം അവർ സംസാരിച്ചില്ല.
അഞ്ജലി വലിയ കടത്തുവള്ളത്തിൽ സ്കൂളിലേക്കു പോയി. നവീൻ ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ടെങ്കിലും വിളിച്ചില്ല. വൈകുന്നേരം അവൾ വരമ്പിലൂടെ മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം നടന്നു.
രണ്ടുപേരും കത്തുകളെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആദ്യദിവസം അഞ്ജലി മൂന്നു താളുകൾ കീറിക്കളഞ്ഞു. കോപത്തിൽ എഴുതിയ വാക്കുകൾ അയച്ചാൽ തിരികെ വാങ്ങാനാവില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു.
രണ്ടാം ദിവസം അവൾ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,
സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നത് തോൽവിയല്ലെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും കരുതുന്നു.
പക്ഷേ
💬 Comments
View all comments