Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

വസ്ത്രങ്ങൾ അലമാരയിൽ ക്രമപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. മഴക്കാലത്തെ ഈർപ്പം കാരണം പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂപ്പൽ പിടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു നോക്കാൻ പഴയ നോവലുകൾ പുറത്തെടുത്തു.

ഒരു പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെളുത്ത കവറുണ്ടായിരുന്നു.

മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

അഞ്ജലിക്ക്.

കൈയക്ഷരം പരിചിതമല്ല.

അമ്മ ആദ്യം അത് തിരികെ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ മറ്റൊരു കവർ താഴെ വീണു.

പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി.

താഴെ:

നവീൻ.

അവർ കത്തുകൾ തുറന്നു വായിച്ചില്ല.

പക്ഷേ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ കെട്ടിവെച്ചിരുന്നതിന്റെ എണ്ണം മതിയായിരുന്നു.

അഞ്ജലി സ്കൂൾവിട്ടെത്തുമ്പോൾ അമ്മ മുറിയിൽ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. കത്തുകളുടെ കെട്ട് മേശപ്പുറത്ത്.

അവളുടെ ചുവടുകൾ വാതിലിനരികിൽ നിശ്ചലമായി.

“ഇവ എന്താണ്?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

അഞ്ജലി ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആരുടെ കത്തുകളാണെന്ന് കാണാം.”

അഞ്ജലി ബാഗ് താഴെവെച്ചു.

“നവീന്റെ.”

“അത് എനിക്കും മനസ്സിലായി.”

“പിന്നെ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്?”

“എന്താണ് ഇതെന്ന്.”

“കത്തുകൾ.”

“അഞ്ജലി.”

അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾക്ക് കൂടുതൽ പേടി തോന്നി.

“ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളാണ്,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“സുഹൃത്തുക്കൾ ഇത്രയും കത്തുകളെഴുതുമോ?”

“എഴുതാം.”

“നിനക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണോ?”

അഞ്ജലി അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

കള്ളം പറഞ്ഞാൽ ഇതെല്ലാം താൽക്കാലികമായി മാറിപ്പോകാം. കത്തുകൾ ലൈബ്രറി പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണെന്നും എല്ലാവരും എഴുതുന്നുണ്ടെന്നും പറയാം.

പക്ഷേ നവീന്റെ പേരിനെ ഒരു കള്ളത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

“അതെ.”

അമ്മ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

മുഖത്ത് കോപത്തേക്കാൾ ഭയമായിരുന്നു.

“അച്ഛന് അറിയുമോ?”

“ഇല്ല.”

“നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും അറിയുമോ?”

“അറിയില്ല.”

“അറിയില്ല എന്നാണോ?”

“ഞങ്ങൾ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“പറയാതെതന്നെ ആളുകൾ അറിയും. ഇത് ചെറിയ നാട്ടാണ്.”

“അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ