Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തെറ്റ് ചെയ്തെന്നാകുമോ?”

“ഞാൻ തെറ്റാണെന്നു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”

“അമ്മയുടെ മുഖം അങ്ങനെ പറയുന്നു.”

“എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് പതിനേഴു വയസ്സാണ്. പഠിക്കേണ്ട പ്രായം. അവനും പഠിക്കേണ്ട പ്രായം. ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം നാട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ ആദ്യം കുറ്റം പറയുന്നത് പെൺകുട്ടിയെയാണ്.”

“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആരെയും ഇഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലേ?”

“ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും അതിനെ ജീവിതമാക്കുന്നതും വേറെയാണ്.”

വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അദ്ദേഹത്തോടു സംസാരിച്ചു.

അഞ്ജലി തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും പുറത്തുള്ള ഓരോ വാക്കും കേട്ടു. അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ആദ്യം താഴ്ന്നതായിരുന്നു. പിന്നെ നിശ്ശബ്ദത.

അദ്ദേഹം കത്തുകൾ കാണണമെന്നു പറഞ്ഞു.

അമ്മ വായിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.

കുറച്ചുസമയത്തിനു ശേഷം അച്ഛൻ അഞ്ജലിയെ വിളിച്ചു.

ഡൈനിങ് മേശപ്പുറത്ത് കത്തുകളുടെ കെട്ട്.

അച്ഛൻ കണ്ണട എടുത്ത് തുടച്ചു.

“എത്രകാലമായി?”

“ഒരു വർഷത്തോളം.”

“ഒരു വർഷമോ?”

“ആദ്യം ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ആരാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. വായനശാലയിലെ പരിപാടിയായിരുന്നു.”

അവൾ മുഴുവൻ കഥ പറഞ്ഞു.

തൂലികാസൗഹൃദവേദി.

എയും എൻയും.

തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

കോളേജ് അപേക്ഷ.

അവൻ പോകാൻ കഴിയാത്തത്.

അച്ഛൻ ഇടയിൽ തടഞ്ഞില്ല.

ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു:

“ഇപ്പോൾ എന്താണ് നിന്റെ തീരുമാനം?”

“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”

“നിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്.”

“എനിക്ക് പഠിക്കണം.”

“അവൻ?”

“അവനും.”

“അത് മാത്രമാണോ?”

അഞ്ജലി മിണ്ടിയില്ല.

അച്ഛൻ കത്തുകളുടെ കെട്ടിലേക്കു നോക്കി.

“നിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായമായോ?”

അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞെങ്കിലും ശബ്ദം വിറയ്ക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്റെ ഭാവി മുഴുവൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ ആരെ സ്നേഹിക്കുന്നു ബഹുമാനിക്കുന്നു വെറുക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറയാൻ എനിക്ക് പ്രായമായി.”

അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.

“ഞാൻ അവൻ