Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അച്ഛന്റെ ഓഫീസിലെ പ്യൂണിന്റെ മകളുണ്ടായിരുന്നു.

നവീൻ അവളുടെ മുഖത്തിലെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.

വൈകുന്നേരം വായനശാലയിൽ കാത്തിരുന്നു. അഞ്ജലി വന്നില്ല.

രണ്ടാം ദിവസവും.

മൂന്നാം ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വാർത്ത എത്തി.

ആരാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയില്ല. ചെറിയ നാട്ടിൽ വാർത്തകൾക്ക് ഉറവിടമില്ല. അവ വായുവിൽനിന്നു രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നും.

രാഘവൻ നവീനെ രാത്രി വിളിച്ചു.

മീനാക്ഷിയും അടുത്തിരുന്നു.

“ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ പ്രശ്നമായെന്നു കേട്ടു,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.

നവീൻ മിണ്ടിയില്ല.

“സത്യമാണോ?”

“ആണ്.”

“നീ അവൾക്ക് കത്തെഴുതിയിരുന്നോ?”

“ഉം…”

മീനാക്ഷി ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു:

“എത്രകാലമായി?”

“ഒരു വർഷം.”

രാഘവന്റെ മുഖം മുറുകി.

“നീ ഞങ്ങളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”

“പറയാൻ…”

“പറയാൻ എന്ത്? അവൾ ഓഫീസറുടെ മകളാണ്. നീ എന്താണ് ചിന്തിച്ചത്?”

“അച്ഛാ.”

“ഞാൻ അവൾ മോശമാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ വീട്ടുകാർ നമ്മളെ എന്തുപറയും?”

“ഞാൻ അവളെ ചതിച്ചിട്ടില്ല.”

“ചതിക്കണമെന്നില്ല,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ പ്രതീക്ഷ കൊടുക്കുന്നതും വേദനിപ്പിക്കും.”

“ഞാൻ വ്യാജപ്രതീക്ഷ നൽകിയിട്ടില്ല.”

“അപ്പോൾ എന്താണ് കൊടുത്തത്? നീ കോളേജിൽ പോകുന്നുണ്ടോ? സ്ഥിരജോലി ഉണ്ടോ? അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ?”

നവീന്റെ മുഖം വിളറി.

“ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“പക്ഷേ നാട്ടുകാർ അങ്ങനെ സംസാരിക്കും. അവളുടെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കും.”

“നാട്ടുകാർ പറയുന്നതുകൊണ്ട്…”

“നാട്ടുകാരെ അവഗണിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്കു പണവും സ്ഥാനവും വേണം,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ കൈയിൽ രണ്ടും ഇല്ല മോനേ.”

ആ വാക്കുകൾ മുറിയിൽ ഭാരമായി വീണു.

മീനാക്ഷി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“കുറച്ചുകാലം മാറിനിൽക്കൂ മോനേ.”

നവീൻ അവരെ നോക്കി.

“നിങ്ങളും അതാണോ പറയുന്നത്?”

“അവൾക്കു പഠിക്കണം.