Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അതിനു താഴെ അവൾ സ്വന്തം പേര് എഴുതിയില്ല.

കത്ത് മടക്കി.

ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ നവീന്റെ വള്ളം തോട്ടിലൂടെ വരുന്നതു കണ്ടു.

അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.

വള്ളം അവരുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അഞ്ജലി ജനലിനരികിൽ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. അവൻ നോക്കുമെന്നു കരുതി.

നവീൻ വീട്ടിലേക്കു നോക്കിയില്ല.

തലകുനിച്ച് തുഴഞ്ഞു.

അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല. എങ്കിലും അവൻ നോക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാണ് മുന്നോട്ടുനോക്കുന്നതെന്ന് അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.

അവനെ വിളിക്കണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

ജനൽ തുറന്ന് പേര് വിളിക്കാം.

നവീൻ.

ഇനി ഒരു അക്ഷരത്തിന്റെ മറവില്ലാത്ത പേര്.

പക്ഷേ വീട്ടിനുള്ളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറുകരയിലെ വീടുകളിൽ ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തോടിനപ്പുറം കേൾക്കാൻ തയ്യാറായ ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

നവീന്റെ വള്ളം ഇരുട്ടിലേക്കു നീങ്ങി.

അഞ്ജലിയുടെ കൈയിൽ മടക്കിവെച്ച കത്തുണ്ടായിരുന്നു.

അതിലെ വാക്കുകൾ അവന്റേതായിരുന്നു.

എന്നാൽ അവന്റെ കൈയിൽ എത്തിക്കാൻ വഴിയില്ല.

ഇത്രകാലം അവർക്കിടയിലെ ദൂരം വെള്ളമായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ ഇരുകരകളിലും മനുഷ്യർ പണിത ഭയങ്ങളും കണക്കുകളും പൂട്ടിയ വാതിലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവ കടക്കാൻ വള്ളം മാത്രം മതിയാകില്ലായിരുന്നു.

അധ്യായം 21: കടലിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള വള്ളം

അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിലെ അലമാരയിൽ കത്തുകൾ പൂട്ടിവെച്ചതിനു ശേഷം ദിവസങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.

രാവിലെ വലിയ കടത്തുവള്ളത്തിൽ പോകുമ്പോൾ അവൾ നവീന്റെ കടവിലേക്കു നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. നോക്കാതിരിക്കുന്നു എന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണിന്റെ അരികിലൂടെ അവൻ അവിടെയുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ നവീൻ വള്ളത്തിലുണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ രാഘവനെ കൈപിടിച്ച് കടവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നതു കാണാം. മറ്റുചില ദിവസങ്ങളിൽ കടവ് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും.

നവീനും അവളെ