Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കാണാതിരിക്കാൻ പഠിക്കുകയായിരുന്നു.

വലിയ വള്ളം അവരുടെ വീടിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവൻ തുഴയിലോ കയറിലോ അനാവശ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കും. യാത്രക്കാരോട് വേണ്ടതിലധികം സംസാരിക്കും. അഞ്ജലി അക്കരെയിറങ്ങുന്നതുവരെ തല ഉയർത്താതിരിക്കും.

എങ്കിലും കാണാതിരിക്കാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും അവർ പരസ്പരം എവിടെയാണെന്ന് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അറിയുന്നതിലേക്കാണ് നയിച്ചത്.

ഒരാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ കത്തുകളുടെ കെട്ട് മറ്റൊരു അലമാരയിലേക്കു മാറ്റി. അതിന്റെ താക്കോൽ ഓഫീസ് ബാഗിലെ ചെറിയ അറയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. അഞ്ജലി അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

അവളുടെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ മോഷ്ടിച്ചു തിരിച്ചെടുക്കാൻ അവൾക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.

നവീനിലേക്കു പുതിയൊരു കത്ത് എത്തിക്കാനുള്ള വഴിയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സുമയോടു പറയാമെന്നു പലതവണ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ സ്കൂളിലെ കിംവദന്തികളും ഗ്രാമത്തിന്റെ കൗതുകവും ഓർത്തപ്പോൾ പിന്മാറി.

ഒരാളുടെ കൈയിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു കടന്നുപോകുന്ന കത്ത് ഇനി രണ്ടു പേരുടേതായി മാത്രം നിലനിൽക്കില്ലെന്നു തോന്നി.

അവൾ എഴുതിയ ചെറിയ കത്ത് ഇപ്പോഴും പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,

നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് പലതുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഞാൻ മിണ്ടാത്തത് നിന്നോട് ദേഷ്യമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല.

അത്രമാത്രം.

ഓരോ രാത്രിയും അതിനു താഴെ മറ്റൊരു വരി ചേർക്കാമെന്നു തോന്നും. രാവിലെ ആ വരി വേണ്ടെന്നു തീരുമാനിക്കും.

നവീന്റെ വീട്ടിൽ ദിവസങ്ങൾ കണക്കുകളായി നീങ്ങി.

രാഘവന്റെ മുട്ടുവേദന കുറഞ്ഞില്ല. ഡോക്ടർ നൽകിയ മരുന്ന് തീർന്നപ്പോൾ അടുത്തതവണ വാങ്ങുന്നത് രണ്ടു ദിവസം വൈകി. വള്ളത്തിൽ യാത്രക്കാർ കുറവുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ പാത്രത്തിൽ നാണയങ്ങളും കുറയും.

നവീൻ കോളേജ് പ്രവേശനകത്ത് സ്വന്തം പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതു തുറന്നുനോക്കുന്നത് നിർത്തി.

കത്തിലെ അവസാന തീയതി കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

ആ