Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

എവിടെയാണ് അടിയൊഴുക്ക് വള്ളത്തെ തിരിക്കുന്നതെന്ന്, ഏത് കടവിനു സമീപമാണ് താഴ്ന്ന കല്ലുള്ളതെന്ന്. രാത്രിയിൽ വെളിച്ചമില്ലെങ്കിലും ഈ തോട് കടക്കാം.

കടലിനപ്പുറത്തുള്ള നഗരത്തിൽ അവന് ഒന്നും അറിയില്ല.

അവിടത്തെ വെള്ളത്തിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും ഭാഷ അറിയില്ല. മരുഭൂമിയിലെ ചൂടറിയില്ല. ഗോഡൗണിലെ പെട്ടികളിൽ എന്തു സാധനങ്ങളാണെന്ന് അറിയില്ല. ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നവർ ഏതു ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുക എന്നും അറിയില്ല.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ വരാന്തയിൽ മുട്ടിൽ എണ്ണ പുരട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അമ്മ അടുത്തിരുന്നു മൃദുവായി തിരുമ്മി. മായ മണ്ണെണ്ണവിളക്കിനു സമീപം പഠിക്കുകയായിരുന്നു. മേൽക്കൂരയിലെ പഴയ ചോർച്ചയിൽനിന്ന് മഴയില്ലാത്തപ്പോഴും ചെറിയ ഈർപ്പം ചുവരിലൂടെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു.

“എവിടെയായിരുന്നു?” രാഘവൻ ചോദിച്ചു.

“രമേശിന്റെ വീട്ടിൽ.”

“ചേട്ടൻ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലേ?”

“ഉം.”

നവീൻ അകത്തേക്കു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ നിന്നു.

“ദുബായിൽ ഒരു ജോലി ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.”

അമ്മയുടെ കൈ നിശ്ചലമായി.

രാഘവൻ തല ഉയർത്തി.

“എന്ത് ജോലി?”

നവീൻ വിശദീകരിച്ചു.

മായ പുസ്തകം അടച്ചു കേട്ടിരുന്നു.

എല്ലാം കേട്ടശേഷം രാഘവൻ ആദ്യം ചോദിച്ചത് ശമ്പളമാണ്. പിന്നീട് യാത്രയ്ക്കുള്ള കടം. താമസം. ജോലി ഉറപ്പാണോ. കമ്പനി ആരുടേതാണ്. സുരേഷിനൊപ്പം തന്നെയാണോ.

ചോദ്യങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.

“നിനക്കു പോകണമെന്നുണ്ടോ ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

നവീൻ ഉത്തരം പറയാൻ വൈകി.

“ഇല്ല.”

മായയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. എന്നാൽ അച്ഛൻ അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“പിന്നെ?” രാഘവൻ ചോദിച്ചു.

“പോകേണ്ടിവരുമെന്നു തോന്നുന്നു.”

അമ്മ മുഖം തിരിച്ചു. മായ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നെങ്കിലും വായിച്ചില്ല.

രാഘവൻ മുട്ടിന്മേൽ കൈവെച്ചിരുന്നു.

“എനിക്കുവേണ്ടി പോകണ്ട,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“അച്ഛനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല.”

“വീട്ടിനുവേണ്ടിയെന്നും പറയണ്ട. നിനക്കു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിൽ പോകരുത്.”

“എനിക്കുവേണ്ടി ഇപ്പോൾ