Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഇവിടെ എന്താണ്?”

ചോദ്യം പറഞ്ഞ ഉടനെ നവീന് അതിന്റെ കാഠിന്യം മനസ്സിലായി.

അമ്മ അവനെ നോക്കി. മായയുടെ മുഖം താഴ്ന്നു.

“അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

രാഘവൻ മൃദുവായി മറുപടി നൽകി:

“ചിലപ്പോൾ ഉദ്ദേശിക്കാത്ത വാക്കിലാണ് സത്യം കൂടുതൽ ഉണ്ടാകുക.”

അന്ന് രാത്രി നവീൻ ഉറങ്ങിയില്ല.

പോകാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി മനസ്സിൽ വന്നു.

അച്ഛന് ഇനി പഴയപോലെ വള്ളം തുഴയാൻ കഴിയില്ല.

അമ്മ കടക്കാരനോട് പണം പിന്നീട് തരാമെന്നു പറയുന്നത് പതിവായി.

മായയുടെ സ്കൂൾഫീസ് വീണ്ടും വൈകിയിട്ടുണ്ട്.

കോളേജിലെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

അഞ്ജലിയോടു സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല.

പോകാതിരിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചരിത്രം.

കുട്ടനാട്.

വായനശാല.

അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു വെള്ളം.

അഞ്ജലി.

പക്ഷേ അഞ്ജലി പോകാതിരിക്കാനുള്ള കാരണമാണോ, ഒരുദിവസം മടങ്ങിവരാനുള്ള കാരണമാണോ എന്ന് അവന് തീരുമാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മൂന്നാം ദിവസം സുരേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ നവീൻ പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ വരാം.”

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതോടെ വലിയൊരു തീരുമാനം എടുത്തവനെപ്പോലെ തോന്നിയില്ല.

പകരം, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽനിന്ന് ഒരു ഭാഗം മടക്കി പെട്ടിക്കുള്ളിൽ വെച്ചതുപോലെ തോന്നി.

അടുത്ത ആഴ്ചകൾ പാസ്പോർട്ട് അപേക്ഷകളും ഫോട്ടോകളും ഒപ്പുകളും കടപ്പത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഗോപാലൻ മാഷ് ആവശ്യമായ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു. സ്കൂളിലെ പഴയ പ്രധാനാധ്യാപകനിൽനിന്ന് സ്വഭാവസർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങി. സുരേഷ് പരിചയമുള്ള ഏജന്റുമായി സംസാരിച്ചു.

ഗ്രാമത്തിൽ വാർത്ത പടർന്നു.

“രാഘവന്റെ മകൻ ഗൾഫിലേക്കു പോകുന്നു.”

ചിലർ അഭിനന്ദിച്ചു. ചിലർ ഭാഗ്യം എന്നു പറഞ്ഞു. ചിലർ ശമ്പളം എത്രയെന്ന് ചോദിച്ചു. മറ്റുചിലർ രണ്ടു വർഷത്തിനുള്ളിൽ പുതിയ വീട് പണിയാമെന്ന് കണക്കുകൂട്ടി.

നവീന് ആ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ