Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കണ്ടതിനെക്കാൾ ക്ഷീണിതനായി തോന്നി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു താടി വളർന്നിരുന്നു. ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ പാസ്പോർട്ട് കാണാമായിരുന്നു.

അഞ്ജലി അവനെ കണ്ട നിമിഷം കരയുമെന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നു.

പകരം ദേഷ്യം വന്നു.

“എന്നോട് പറയാതെയാണോ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്?”

നവീൻ ഗോപാലൻ മാഷിനെ നോക്കി.

മാഷ് ഒന്നും പറയാതെ പിന്നിലെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു. വാതിൽ ചാരിവെച്ചു.

“പറയാൻ എങ്ങനെ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“വഴി കണ്ടെത്താമായിരുന്നു.”

“നിന്നെ വീട്ടിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കുപോലും വിടുന്നില്ല.”

“അതുകൊണ്ട് തീരുമാനിക്കാനും നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”

“എന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യം ഞാൻ തീരുമാനിക്കണ്ടേ?”

“ഇത് നിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യം മാത്രമാണോ?”

നവീൻ മിണ്ടാതായി.

അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ തുടർന്നു:

“എന്നോട് ചോദിക്കാതെയാണോ തീരുമാനിച്ചത്?”

“നിന്നോട് ചോദിച്ചാൽ നീ പോകരുതെന്നു പറയും.”

“അതുകൊണ്ടാണോ ചോദിക്കാത്തത്?”

“നീ പോകരുതെന്നു പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.”

“അപ്പോൾ പോകരുത്.”

വാക്കുകൾ വളരെ വേഗം പുറത്തുവന്നു.

നവീന്റെ മുഖം മാറി.

അഞ്ജലി സ്വന്തം വാക്കിന്റെ ഭാരമറിഞ്ഞു. എങ്കിലും പിൻവലിച്ചില്ല.

“നീ പോകരുതെന്നു പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല,” നവീൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ പോകാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല.”

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

അതിനുത്തരം കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഒരു ഭാഗത്ത് അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മറുവശത്ത് അവന്റെ അച്ഛന്റെ മുട്ടുവേദന, അമ്മയുടെ കടക്കണക്ക്, മായയുടെ ഫീസ്, ചോരുന്ന മേൽക്കൂര. അവയെല്ലാം തനിക്കുവേണ്ടി അവഗണിക്കാൻ പറയാനുള്ള അവകാശം അഞ്ജലിക്കില്ലായിരുന്നു.

“ചരിത്രം പഠിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹമുണ്ട്.”

“അപ്പോൾ?”

“ആഗ്രഹം കൊണ്ടു മാത്രം കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിയില്ല.”

“പിന്നീട് പഠിക്കുമോ?”

നവീൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“അറിയില്ല.”

“അറിയില്ല എന്നു പറയരുത്.”